March 12, 2004

گدايان در فرنگ!

گدايان در فرنگ!
بچه که بودم، کلی داستان شنيده بودم در مورد آدمهايی که توی خيابون گدايی
می کنند، اما در واقع خيلی پول دار هستند و از اين حرفها. هميشه برام جالب
بود که چرا کسی که پول داره، بايد بره گدايی کنه؟ اگر می خواد به کسی نشون
نده که خيلی پول داره، خوب بره صدتا کار ديگه بکنه، اما چرا بايد حتما"
گدايی کنه که بتونه تظاهر کنه که بی پوله؟ اينطور بود که از همون وقتی هم
که شيش، هفت سالم بود، هيچوقت داستانها رو باور نکردم.
فکر کنم يکی از جالبترين اين داستانها، قضيه زن گدايی بود که دو تا دختر
جوون هم داشته که می دونستند مادرشون گدايی می کنه. وفتی که اين خانم بعد
از عمری گدايی، ريغ رحمت رو سر می کشه و میفته زير اخيه نکير و منکر،
دختراش کاشف به عمل ميارند که توی زيرزمين محل اقامت مادرشون، يک گنجينه
کامل شامل خمهای جواهر، لباسهای گرانقيمت، و چند دستگاه ماشين عتيقه
خوابيده. بعد هم معلوم می شه که خانم شاهزاده قاجار بوده و قس عليهذا!
(کدوم شاهزاده که اينهمه پول داشته که به دخترش رسيده؟ مرحوم فخرالدوله
بوده يا دختر ظل اسلطان؟!). حالا از اينور خط براتون بگم که اين شهر برکلی، مرکز بی خانمانها و شاغلان شغل شريف گدايیه. گذشته از اين دانشگاه پر
کبکبه و درندشت، شهر برکلی پناهگاه باقيمانده های دهه شصت و هيپی های
ميانه ساله که تمام عمرشون يا کار نکردند که بتوانند با سرمايه داری
مبارزه کنند (در حالی که در امريکا هستند!!!!)، يا اينکه بعد از عمری
استفاده از نعشه جات (بقول سيد توی گوزنها)، ديگه عقلی براشون نمونده که
کار کنند. خلاصه اينکه راه بين ايستگاه مترو تا دانشگاه و برگشت، با تصوير
اين برادران و خواهران غيور ترياکی (اين هم نقل قول از دهخدا)، تزيين شده.
يکی از اين حضرات، يک مرد حدودا" 45 ساله با موهای بور بلند و قد متوسط و
يک کت سربازی کهنه پاره و شلوار مخمل کبريتی مستعمل، دقيقا" سر راه مسير
هرروز من قرار داره. با لحن خاصی تکرار می کنه:«پول خرداتون رو خير کنيد!»
(ترجمه از انگريزی رو حال کنيد! در ضمن اين هم حرفهايی که گداها می زنند که
پول از ملت بگيرند!). من هم به دليل اينکه هی با خودم فکر می کنم اين بابا
چهار ستون بدنش سالمه و ماشالله هرروز هم سه تيغه می کنه و مياد
سرکار(!!!) و پول رو هم احتمالا" خرج آبجو می کنه، بهش تا حالا يک پشيز
(يا يک سنت!) هم ندادم. سعی می کنم به پيرزن هشتادساله الکلی کمک کنم. اما
اين رفيق آبجو خور ما تا به حال که درس نگرفته و نفهميده که من بهش کمک
بکن نيستم، هرروز جمله کذايی رو تکرار می کنه، انگار که منتظر يک معجزه
است يا اينکه می خواد منو از رو ببره. کل قضيه، شبيه يک جنگه بين من و
اون. هی تکرار می کنه که من خجالت بکشم، من هم هی دستم رو می کنم توی جيبم
و پول می دم به خانم الکلی. اما دو روز پيش، قضيه تغيير کرد. صبح که داشتم
می رفتم سوار قطار بشم، يکدفعه ديدم يک ماشين فولکس واگن قورباغه آخرين مدل (نمی
دونم ديديد يا نه)، پيچيد جلوی من دم ورودی مترو. راننده پياده شد و از
طرف کمک راننده، زنی خودش رو لغزوند و نشست جای راننده. زن خوش لباسی بود
که معلوم بود توی يک اداره، کار تقريبا" مهمی داره. مرد رو بوسيد و
خداحافظی کرد و بهش گفت «عزيزم، امشب زود بيا خونه». مرد يک پالتو بلند
سياه پوشيده بود. من رفتم که بليت بخرم، مرد آمد جلوی ماشين بليت فروش
بغلی من. صورتم رو برگردوندم که نگاه کنم، ديدم اه! همون رفيق آبجو خورم،
با همون لباسها زير پالتو سياه، بغلم ايستاده! نگاه معنی داری به هم
انداختيم و هردو وارد ايستگاه شديم. همون ايستگاه من پياده شد، پالتوش رو
در آورد،و کنار خيابون ايستاد.
ديروز و امروز که از جلوش رد شدم، فقط گفت:«لطفا" به کسی نگو»!!

Posted by Khodadad at March 12, 2004 01:54 AM