December 21, 2003

بدون عنوان

در فضيلت توريسم!توجه کرده ايد که خيلی وقتها پيش مياد
که دونفر مشغول بازی کردن شطرنج هستند و چنان در بازی غرق شده اند که بعضی
حرکتهای واضح را نمی بينند؟ در اينجور مواقع، نفر سومی که سرگرم نگاه کردن
اونهاست، می تونه خيلی راحت بهشون بگه که مشکلشون کجاست و بايد چه کاری
بکنند که گره بازي باز بشه. من به اين موقعيت می گم «آدم در ميان چاه»،
يعنی کسی که خودش توی يک چاهه، نمی تونه درک کاملی از موقعيتش داشته باشه،
اما يک شاهد، خيلی راحت تصوير بزرگتر رو می بينه. زندگی کردن توی يک شهر
توريستی هم مثل بودن در يک چاه می مونه. من الان توی برکلی، نزديک
سانفرانسيکو زندگی می کنم. خيلی ها از دور دنيا به ديدن اين شهر میاند. پل
«گلدن گيت»، محله چينی ها، محله ايتاليايی ها، مراکز خريد، بندر
ماهيگيرها، همه و همه نقاط ديدنی اين شهر هستند. فکر کنم خودم هم دفعه
اولی که اومدم اينجا، کلی وقت گذاشتم به ديدن همه اين مراکز توريستی. اما
به هرحال، بعد از يک مدتی همه اينها معمولی می شند و سانفرانسيکو می شه يک
شهر شلوغ و پر از آدمهای بی احساس و عجول که همه اش دنبال پول هستند. پل
گلدن گيت می شه يک محل گذری که برای رد شدن از روش، بايد پنج دلار پول
داد. بوی ماهی محله چينی ها، به ديدنی هاش غلبه می کنه. ايتاليايی ها چهره
واقعی و از خودراضيشون رو نشون می دند، و بندر ماهيگيرها می شه يک صحنه
ساختگی از دورانی که هيچوقت وجود نداشته. من شايد هر شش ماه يکبار هم فکر
رفتن به سانفرانسيسکو رو نکنم، هرچند که هرروز می تونم از پنجره اتاقم
شهررو ببينم. اما وقتی کسی برای ملاقات میاد، مجبور می شی ببريش گردش، در
نتيجه تمام «ديدنی های» کذايی لازم الويزيت می شند!!! همه چيز، حتی
ساختمانهای سربه فلک کشيده وسط شهر، تبديل می شند به ديدنی ها. تمام
چيزهايی که در مواقع معمولی اذيت کننده هستند، فروشنده بی ادب مغازه،
کثافتهای خيابان، ترافيک، مردمی که برای زودتر رسيدن به مقصد، به همه تنه
می زنند، همه و همه، در مقابل نقاط توريستی، اهميتشون رو از دست می دند.
در اينجور مواقع، آدم نگاه جديدی به محيط خودش می کنه. اين اتفاقیه که
برای من در عرض يکهفته گذشته پيش اومده. احساس می کنم الان مردم اصفهان و
مشهد و شيراز رو خوب می فهمم؛ بيچاره ها!!!

Posted by Khodadad at December 21, 2003 10:50 PM