October 19, 2003

گزارش مسافرت اين مسافرت ايتاليای

گزارش مسافرت
اين مسافرت ايتاليای ما، خيلی سريع السير و اتفاقی پيش اومد. قضيه اين بود
که وقتی من از مسافرت تابستونيم برگشتم، رفتم سراغ استاد قديميم توی
دانشگاه برکلی. من چند سال پيش با مارتين شوارتز يک سال و اندی درس خونده
بودم. آدم دانشمنديه و شاگرد يکی از بزرگترين استاتيد ايرانشناسی، والتر
هنينگ بوده. خودش متخصص زبان سغدی و خوارزمی و اوستاييه، و الان هم مشغول
کار کردن روی ترجمه گاتهای اوستاست. به هر حال، وقتی رفتم سراغ شوارتز،
بهم گفت که داره يک کلاس پارسی ميانه و يک کلاس اوستايی درس می ده. من هم
چون پارسی ميانه رو به حد قابل قبولی بلدم، بهش گفتم احتمالا" ميام سر
کلاس اوستاش. سر کلاس که رسيدم، به من گفت از کنفرانس راونا خبر داری، من
هم سری تکون دادم که يعنی "راونا چند منه؟". معلوم شد که يکی از بزرگترين
کنفرانسهای ايرانشناسی دنياست. من هم سريع رفتم توی اينترنت و سايتشون رو پيدا کردم و بلافاصله هم پيشنهاد يک مقاله رو دادم (همون پارس مرکزبينی کذاي).
اونها هم قبول کردند و خلاصه ما هم افتاديم دنبال بليت که به کمک دايی
جانمون، جور شد. خدا همه رو دايی دار کنه!
شهر راونا، مرکز تحقيقات باستانشناسی ايتالياست. معروفه به شهر موزاييکها
چون يک عالمه موزاييک به در و ديوارش چسبيده!! درضمن، محل مرحوم شدن و دفن
جناب دانته آليگيری، مولف «کمدی الهی» هم هست. غير از اون، پايتخت
تئودوريک اوستروگوت بوده و يک موقعی هم مرکز يک امپراتوری درست و حسابی که
اتفاقا" با ايران هم معاملات تجاری داشته. خلاصه محل مناسبی بود برای اين
برنامه.
خود کنفرانس بدک نبود، هرچند که خيلی «ايتاليايی» برنامه ريزی شده بود
(يعنی بلانسبت بعضی، شديدا خرتوخر بود!). رئيس کنفرانس که ايتاليايی بود،
نطقش رو به انگليسی خوند و تمام مدت، کوتاه شده اسم موسسه برگزار کننده رو
که «اس.آی.ای» هست، «سی.آی.ای»(مثل سازمان سيا) تلفظ می کرد و خلاصه همه
از خنده روده بر شده بودند! مقاله ها بد نبودند، بعضی هاشون جالب بودند و
پر از مطالب جديد، بعضی ها بسيار وحشتناک، بعضی ها هم تکرار مکررات! قسمت
خوبش آشنايی با چندتا آدم ايرونی خيلی خوب بود که توی راونا زندگی می
کنند، و همينطور آشنايی با دکتر بهروز بختياری که عکسشون رو توی گالری
حتما"ديديد، و همينطور غولهای رشته ايرانشناسی مثل سيمز-ويليامز، دکتر
بدری قريب، گراردو نيولی، و آدمهای جالبی مثل دکتر رستگار و دستور فيروز
کوتوال. آدمهايی که دلمشغولی ها و سرگرميهاشون مثل خودم هستند. ايرانشناسی
خوندن مثل تحصيل يک زبون خارجی می مونه، با هرکسی حرف بزنی، نمی فهمه يا
براش مهم نيست. توی يک همچين کنفرانسهايی، آدم به نظرش مياد که آدمهايی رو
پيدا کرده که زبون خودش رو حرف می زنند!
مقاله من هم بد نبود و کمی سر وصدا به پا کرد و بعضی ها رو ناراحت کرد، که
خيلی خوب بود! آخر هم يک شام رسمی، فرداش هم من رفتم آلمان برای ديدن دوست
دخترم و بعد هم آمستردام که برگردم امريکا. پرواز روز سه شنبه بخاطر اشکال
فنی، ملغی شد وشب به خرج «کا.ال.ام» مونديم يک هتل نزديک فرودگاه و فرداش
يک پرواز ديگه. الان هم برگشتم امريکا و دوباره صرافت اينکه چرا برگشتم
امريکا؟ و اينکه چطوری زودتر از دانشگاهی که می خوام توی اروپا پذيرش
بگيرم و برگردم همونجا. به زودی انشالله!

Posted by Khodadad at October 19, 2003 12:11 AM