September 23, 2003

موسيقی در کليساتوی يک کليسا

موسيقی در کليساتوی يک کليسا ايستاده بودم بين جمعيت. يک
کليسای قديمی بود توی يکی از شهرهای کوچک جنوب اروپا، از کليساهايی که
سالهاست کسی ازش استفاده نمی کنه و عملا جايی شده برای فرهنگ فروشی محلی
ها به توريستهای از همه جا بی خبر.
محراب کليسا جلوم بود، توی راهروی اصلی ايستاده بودم و داشتم به نقاشی ها
نگاه می کردم. يک دفعه، از توی يکی از دخمه های کنار راهرو، حدود ده قدم
جلوتر از من به طرف چپ، صدای موسيقی بلند شد. کسی داشت ويولن می زد، شايد
هم ويلون سل. صدای غم انگيزی داشت. جمعيت جلوم هم اينقدر زياد بود که نمی
تونستم برم جلو. نصف فکرم پيش کيف پولم بود که مثل هميشه گذاشته بودم توی
جيب عقب شلوارم. چند دفعه فکر کردم که درش بيارم و بزارم توی جيب جلو، اما
فکر اينکه با اينکار، خودم رو ناراحت می کنم و در ضمن، بی خودی می ترسم،
شايد هم حس تنبلی، هر چند دفعه از اين کار بازداشتنم.
صدای موسيقی همه رو ميخکوب کرده بود: اکوی کليسا، صدای يک ويلون رو تبديل
کرده بود به کنسرت يک گروه. آدمهایي که جلوتر از من بودند، به طرف چپشون
نگاه می کردند و با قيافه هايی که حکايت از تعجب و تاسف می کرد، سرشون رو
برای همديگه تکون می دادند. حدود ده دقيقه همه به موسيقی گوش می دادند و
ديوارهای سنگی و دودگرفته کليسای قديمی و توريستی، برای کسی جذابيتی
نداشتند.
يک دفعه، موسيقی تمام شد. همه، انگار که از خوابی بيدار شده باشند، سری
تکان دادند و دوباره شروع کردند به تماشای کليسای قديمی. من از اين بی
توجهی عجيب تعجب کردم. از بين جمعيتی که حالا به حرکت در اومده بود، خودم
رو به دخمه رسوندم و ديدم يک مرد کوتاه قد، با موهای فری سياه، يک کت
ارتشی سبز، و يک ويلون سل بزرگ، روی يک صندلی چرخدار نشسته و مشغول جمع
کردن وسايلشه. حالا دليل تاسف خوردن مردم رو مي ديدم، آدم معلول موجود
مورد علاقه مردمه برای تاسف خوردن، کسی که می شه براش متاسف بود و هنوز هم
احساس گناه نکرد.
سرم رو انداختم پايين و مثل هميشه که از تيم ضعيف تر يا آدمی که بهش کمتر
توجه شده حمايت می کنم، از بين ستونهای با شکوه کليسا بی توجه گذشتم و
خودم رو به موزيسن کليسايی رسوندم. سلامی کردم و از نواختنش تشکر کردم. با
خوشرويی جوابم رو داد و دستی به شونم زد. حدود سی و پنج تا چهل سال داشت.
انتظار داشتم که بعد از اين صحبت کوچک، طبق رسم روابط تعريف شده، از هم
خداحافظی کنيم و هرکسی بره پی زندگی خودش. طرف اما از قماش آدمهای شرق از
آب دراومد و ول کن نبود، بی مقدمه سر صحبت و گلايه از بی توجهی مردم و بعد
شوخی با من رو باز کرد. سعی کردم خودم رو از موقعيت نجات بدم. توی حرفهام
بهش فهموندم که توريستم و بايد برگردم سر جای خودم. سعی کردم که کم کم ازش
دوربشم، اما انگار خيال نداشت اين يک نفری رو که بهش توجه کرده، ول کنه.
با صندليش به دنبالم اومد، از در باهم خارج شديم در حالی که دستش رو روی
شونم گذاشته بود. به خيابانی در طرف چپ پيچيديم و رسيديم به ميدان اصلی
شهر. يک دفعه بی مقدمه، از من تشکر کرد، برام مسافرت خوبی رو آرزو کرد، و
راهش رو کشيد و از خيابانی در طرف مقابل ميدان که سر پايينی بود، با سرعت
صندلی چرخدارش دور شد.. يک کم راجع به اين آدم فکر کردم، از خودم شرمنده
شدم که می خواستم از دستش خلاص بشم. فکر کردم آدمی بوده که کمی دوستی می
خواسته.
سرم رو برگردوندم که برم به طرف ايستگاه قطار، اما احساس کردم که کيف پولم
نيست. سرم رو برگردوندم، هنوز کاملا" از نظر ناپديد نشده بود. به دنبالش
دويدم، اما هم دور بود و هم با صندليش به سرعت می رفت. نمی تونستم به پاش
برسم، از دور داد زدم: حداقل کارت شناسايی و تصديقم رو در بيار و بنداز،
پولها رو وردار. از دور سری برگردوند، لبخندی تلخ، هم پوزخند و هم زهرخند،
زد و بدون اينکه خودش رو ناراحت کنه، دور شد.

Posted by Khodadad at September 23, 2003 12:56 AM