May 22, 2003

بدون عنوان

جالبه، من با اينکه الان يک سال و نيمه که اين وبلاگ رو می نويسم، اما
کمتر می شه که "وبلاگ" بنويسم. يعنی اون چيزی که خيلی ها بهش می گن
«روزمرگی» (يا بقول من روز- مرگی!). احتمالا" به اين دليل که هيچوقت فکر
نکردم کارهای هرروزه من چندان هيجان انگيز باشند که کسی بخواد در موردشون
بخونه (حتی وقتی که مسافرت می کنم). راستش هميشه به آدمهايی مثل دزيره
حسوديم می شده که دفتر خاطراتشون خوندنيه. شايد دليلش هم اين باشه که
هميشه اينجور آدمها در موقعيتهای جالبی زندگی می کردند (انقلاب فرانسه و
به سلطنت رسيدن ناپلئون).
اما فکرش رو که می کنم، می بينم من هم در دوران انقلاب ايران و جنگ عراق
زندگی کردم، در دوران مهم تاريخی مثل کودتای 2001 بوش و شرکا، توی امريکا
بودم. شايد نوشتن خاطرات من هم برای آدمها دويست سال ديگه جالب باشه، کی
می دونه؟ اما از طرفی هم شايد تا دويست سال ديگه کسی اصلا" خوندن و نوشتن
بلد نباشه! حرف تو حرف مياد، بقول دهخدا، حرف نشخوار آدميزاده! اما يک
فکری: کسی تا حالا به پديده سواد و آموزش عمومی به عنوان يک اقدام اقتصادی
شرکتهای بزرگ فکر کرده؟ يعنی اينکه موسسات انتشارات بزرگ، پنگوئن،
برتلسمن، هارپر، امثالهم، بخاطر اينکه برای توليداتشون (کتاب) مشتری پيدا
بشه، طرح آموزش عمومی رو پيش آورده باشند؟ مثل شرکتهای توليد تلويزيون که
اولين دفعه کانالهای تلويزيونی رو افتتاح کردند؟ سواد تا قرنها يک موضوع
محدود و مختص يک طبقه خاص بوده، اما توی دوران ما شده يک چيز عمومی، و
وجودش موسسات انتشاری رو تامين می کنه. يک فکر وحشتناک، نه؟ سواده که باعث
خريد کتاب و بزرگ شدن انتشاراتی ها می شه يا انتشاراتی ها سواد رو تبليغ
می کنند که فروششون بره بالا؟ اول مرغ بود يا تخم مرغ؟

Posted by Khodadad at May 22, 2003 12:25 PM

Comments

Posted by: online casino gambling at December 4, 2004 01:17 AM