May 05, 2003

بدون عنوان

بعضی ها مثل اينکه نمی تونند حرفشون رو ساده بزنند. نويسندگی رو به اين می
دونند که بجای اينکه بگن چشمهای طرف آب مرواريد آورده بود، شرح می دن
که:«در درون جام جهانبينش، مرمر آبنوسی می درخشيد که که مرا به ياد خرده
سنگهای جزاير مرجانی خليج نيلگون پارس می انداخت،...». طرفه اينجاست که
اين مدل نوشتن رو هنر هم می دونند.
نثر مغلق و سخت نوشته هايی مثل رستم نامه، از صافی منشئات قائم مقام و
فرهاد ميرزا معتمد الدوله گذشت و به دست امير نظام گروسی و دهخدا و صادق
هدايت، به نثر معمولی و دلنشين و همه فهم و ساده امروزی رسيد. حالا اينکه
خيلی ها يا دلشون از شاعر نشدن گرفته يا فکر می کنند پيدا کردن مترادف
برای هر کلمه و زنجير کردنشون دنبال همديگه يعنی هنر، مسئله ايست که اين
ذهن محدود بنده هنوز نتونسته حلش کنه. يک نظر به فرهنگ معين می تونه همه
اينگونه نويسنده ها رو با مطلب کافی برای پر کردن هزار «اثر» روانه کنه.

Posted by Khodadad at May 5, 2003 11:16 AM