March 16, 2003

بدون عنوان

کتاب زويا پيرزاد رو خوندم (چراغها را من خاموش می کنم). جالب بود. لحن
قشنگی داشت و راحت و بدون زحمت می شد خوندش، عين راحت الحلقوم. راستش زياد
موضوعش برام مهم نبود، يا اصلا" از اول به اينکه کتاب پيام داره يا نه،
زياد توجه نکردم.
سبکش سبک تک گويی از ديد اول شخص. مثل اينکه مد شده، بامداد خمار (رمان
موفق ديگه ای از يک نويسنده زن) هم همين سبک رو در پيش گرفته بود. اما
اينيکی از سووشون سيمين دانشور خيلی قرض کرده بود: قهرمان زن کتاب که کسی
نمی فهمدش، شوهر مهربان اما سياست زده، پسر نوجوان، و حتی دخترهای دوقلو.
اينش توی ذوقم زد، نويسنده می تونست بدون اينقدر گرته برداری هم همين
منظورها رو برسونه. يک تم مخصوص، علاقه قهرمان کتاب و مرد مرموز ماجرا،
اما جالب بود، خوشم اومد، هرچند که سريع کتاب رو تموم کرده بود. از اينکه
کتاب در محيط ارمنی ها می گذشت هم خوشم اومد. بدون اينکه زياد روی ارمنی و
«اقليت» (عجب واژه زشتی) بودن تکيه کنه، کل داستان رو از يک زاويه کمی
(فقط يک کم) متفاوت ارائه می داد. مثل کمی شکر بود که توی يک ليوان شير
ريخته باشند. بعضی از استعاره ها (توفان ملخ) رو زياد دوست نداشتم و يک
زور زيادی برای بيان مطلبی واضح در لفافه ديدمش. اما کلا" کتاب خوبی بود،
از نظر ارزش به پای سووشون نمی رسيد، اما از «ساربان سرگردان» چندين برابر
بهتر بود. زنده باد خانم پيرزاد، خرمالوی گس رو گذاشتم توی برنامم که
بخونم.
در ضمن از همه آدمهايی که از شکلات آوردن من زياد حال نکردند. چی بيارم
براتون از آلمان؟ ماشين پورشه؟

Posted by Khodadad at March 16, 2003 01:29 PM