March 08, 2003

بدون عنوان

چند روز پيش توی روزنامه گاردين هفتگی (روزانش توی اين خرابشده گير نمی
ياد!)، يک مقاله خوندم در مورد اينکه زبان اسکاتلندی (سلتی اسکاتلندی) که
زبان مردم اسکاتلند قبل از اومدن انگليسی ها بوده، در حال از بين رفتنه.
تعداد کسانی که به اين زبون صحبت می کنند کمتر از 60 هزار نفره و اگر کمتر
از 50 هزارتا بشند، اونوقت از نظر قانونی زبونشون مرده حساب می شه و خلاصه
آماده می شن برای مراسم تشعيع جنازه. راستش از اونجايی که انگاری من تنها
کسیم که توی اين هيرووير دلم به حال زبونهای عجيب و غريب می سوزه، فکر
کردم برم اسکاتلندی ياد بگيرم که شايد تعداد بشه 60001 نفر و نمیره اين
زبون مادر مرده (خيلی سخت نيست، از نظر گرامری به پارسی باستان نزديکه).
اما از اونطرف به فکر افتادم که توی مملکت خودمون چندتا زبون در حال مرگ و
نزع هست؟ زبون محلی که پدربزرگ و مادربزرگ من اهلش بودند (تاتی)، فکر کنم
اصلا" نسل جديد مردم بوئين و ساوجبلاغ و طالقان اصلا" بلد باشند تاتی حرف
بزنند. زبون سيوندی مردم اطراف شيراز (مرودشت) هم چيزی ازش نمونده و فارسی
داره جای هردوشون رو می گيره. ترکی اصلا" از آذری چيزی باقی نگذاشته و حتی
اسمش رو هم برداشته، همين پيشرفت ترکی به طرف شرق روی تاتی و طالشانی هم
اثر گذاشته (قابل توجه کسانی که از ظلم شدن به ترکی ناله می کنند! به
عنوان يک نفر که قراره تاتی بلد باشه، بنده تکذيب می کنم!). نمی دونم از
زبون اورمانی هم که يک زبان ايرانیه که در عمان صحبت می شه، چيزی بجا
مونده؟ يغنابی (تنها باقی مونده مدرن سغدی) الان توی تاجيکستان
ده هزار نفر هم متکلم نداره. اشکاشمی و وخی هم از اين بدتر. کسی اينجا هست
که به هيچ زبون کم تکلمی صحبت کنه؟ کسی رو می شناسيد که آخرين کسی باشه که
می تونه به زبون مادريش حرف بزنه؟

Posted by Khodadad at March 8, 2003 05:57 PM