February 17, 2003

بدون عنوان

امروز رفتم راهپيمايی ضد جنگ توی سانفرانسيسکو. فکر کنم حدود 400 هزار نفر
آدم اومده بودند. از همه رنگ و اندازه و جنس. همه هم با قطار شهری، بخصوص
وقتی که از منطقه شرق خليج سانفرانسيسکو ميان. قطار شلوغ بود مثل چی. همه
با هم انگار دوست، حرف بزنند و انتقاد و فحش به دستگاه و شکايت از اينکه
انگار توی اين مهد دمکراسی، چيزی که برای دولت مهم نيست، حرف مردمه! خلاصه
همه پی اينکه دلشون رو خنک کنند.
توی خيابون اصلی شهر، همه به طرف ساختمون شهرداری می رفتند که سخنرانی ها
در اونجا بود. خيابون مارکت جای سوزن انداختن نبود. مردم جالب بودند. بچه
ها رو هم با خودشون اورده بودند، لباسهای دهه شصت تنشون، پلاکاردهايی که
روشون شعار نوشته بودند و برضد جنگ و نفت و اسرائيل حرف می زدند. قابل
توجه اين بود که اتفاقا اکثريت ملت، سفيد پوستها بودند. البته از مردمان
با اخلاق "سانفرانسيسکويی" !! هم کم نبود! يک گروه مسيحی دو آتشه بودند که
وقتی وارد جمع شدند، همه ازشون کناره گرفتند. مردم بسيار بيدار، معلوم بود
که اخبار زهرآلود تلويزيون رو باور ندارند و هنوز می پرسند. ملتی که هنوز
بپرسند، بهشون اميد هست!
اما وقتی برگشيم خونه، خانم کانداليزا رايس، مشاور امنيت ملی جناب بوش، آب
پاکی روی دست همه ملت معترض ريخت. ايشون فرمودند:«مردم حق صحبت کردن و
اعتراض دارند (جدا" می فرماييد؟!!)، اما ما هم وظيفه ای داريم و اونهم
حمله به عراق و سرنگونی صدامه!» يعنی ملت مملکت "دمکراتيک" امريکا، شما هر
چی می خوايد بگيد، ما هم کار خودمون رو می کنيم! فاشيسم مدل موسولينی يعنی
اين!
بعدا" چند تا عکس هم اينجا می ذارم، انشالله. در ضمن، شعارهای جالبی هم می
دادند، اما از همه جالبتر اين بود: Stop the Mad Cowboy Disease

Posted by Khodadad at February 17, 2003 02:13 AM