September 17, 2002

بدون عنوان

اولا" که خيلی ممنون از همه اونهايی که وبلاگ منو نمی خونند، و ممنونتر از
اونهايی که می خونند و اصلا" يک کلمه هم راجع به داستان نظر نمی دند!
اما بعد، يک مسئله کوچک سياسی که چند وقتيه منو نگران کرده. بقول حسين،
وبلاگرهای ايرانی اکثرا" از محيط خودشون کمتر اثر می پذيرند و عنصر خبری
وبلاگهای ايرانی کمه. حالا من که از قضا کارم فضولی تو کار مردم و اثر
پذيری هستش، نتيجتا" عنصر خبری رو زياد می کنم. اکثرا" پشت کارهای بزرگ،
آدمهای کوچکی هستند که صداشون در نمی ياد و سالها بعد، مردم می فهمند که
عامل اجرايی بسياری از مسائل، يک فرد کوچک و بظاهر بی اهميت بوده. نمونه،
شخص کرميت روزولت، کارگردان و طراح کودتای 1332 بر ضد دکتر مصدق، که بی سر
و صدا وارد ايران شد، کودتا رو برنامه ريزی کرد، بعد هم رفت. سالها بعد
وقتی که خاطراتش رو نوشت، مردم فهميدن که عجب اعجوبه ای بوده.
حالا حکايت جان بولتونه! اين حضرت، نفر سوم وزارت خارجه امريکاست، يعنی
کشک! اما از طرف ديگه، بيشتر کارهای مهم و اصلی به دست ايشونه. جان بولتون
کسی است که جرج بوش بهش ماموريت ديدارهای خارجی می ده و در واقع عامل
کارهای بوشه. در عمل، قدرت و کارکردش از "رئيسش" که پاول باشه بيشتره،
بخصوص که محافظه کار دو آتيشه هم هست و از جمله کلمات قصارش، يکی هم اينه
که:«سازمان مللی وجود نداره! در دنيا يک قدرت هست که اونهم ماييم، در سطح
بين الملل هم هر کاری که به نفعمون باشه می کنيم.» خلاصه اينکه ايشون و
خانم کندوليزا رايس (مشاور امور بين الملل آقای بوش)، کلا" زير نظر تئوری
های گسترش قدرت و برخورد بين المللی که آقايان کيسينجر، برژينسکی، و
هانتينگتون (سه قلوی شرور) وضع کرده اند، به رتق و فتق امور خارجی امريکا،
بدون کوچکترين توجهی به پاول، مشغول هستند.
حالا قضايا اينست که اين آقا، از هرجايی که ديدن می کنند، مدتی بعد در
اونجا درگيری پيش مياد، و با هر کشوری که حرف می زنه، اون کشور فردا صدر
اخبار سی ان ان می شه. از نمونه اين شاهکارها، ديدارشون از تاجيکستان قبل
از جنگ داخلی اونجا، و ملاقات با سران طالبان در نيويورک، دو هفته قبل از
11 سپتامبر و به واسطه گری ليلا هلمز، خواهرزاده نيمه افغان ريچارد هلمز،
رئيس سابق سيا و آخرين سفير امريکا در ايران، بود. جديدترين ديدار ايشون
با آقای مسعود بارزانی در کردستان عراق بوده. من هرچند که نه سر پيازم و
نه ته پياز، اما فکر کنم در کردستان عراق و ايران، خبرهايی خواهد شد.
اميدوارم ايران يکپارچه بمونه. ايدون باد!

Posted by Khodadad at September 17, 2002 03:51 PM