June 13, 2002

بدون عنوان

امروز يک حالت سرخوشی داشتم. از اين سرخوشی هايی که آدم يکدفعه ذوقش باز
می شه و خيال می کنه شاعره و بعد عين احمدرضا احمدی، امر به خودش هم مشتبه
می شه و قس عليهذا! دو روزی بود که در اين آپارتمان زيبا نشسته بودم و سعی
می کردم که چند کلمه بيشتر برای اين چرکنويس وامونده تزم بنويسم. حالم از
رفتار سفارت ايران در لندن که سر قضيه شناسنامه المثنی من کلی رقاص بازی
در آورده، گرفته بود. خلاصه به هر زوری بود، کل بيلان کلمات رو به 4000
رسوندم که هزار تا کمتر از اونيه که بايد باشه. پنج روز وقت دارم و بعد
دوباره سرگردونی. فکر کردم از بودن در اينجا استفاده کنم و اگر قراره تنبل
باشم، حداقل يه جای خوب! سی دی اريک کلپتون رو گذاشتم توی دستگاه، کتاب
انجيل به روايت عيسی مسيح از ژوزه ساراماگو رو برداشتم، رفتم توی ساحل،
نشستم روی يک سنگ و دو ساعتی خوندم. کتاب عاليه. با لحن بسيار زيبا و
شوخی، تمام افسانه های زندگی مسيح و کلا" آدمهای مذهبی رو نابود می کنه و
با لحنی که کاملا" آگاه از دردها، نگرانی ها، شرمها، و ترسهای انسانیه،
کتابی رو به آدم ارائه می ده که هم از نظر جنبه داستانی جالبه، هم چکيده
از فلسفه های گنوسی و جهانبينی مدرن رو در خودش جا داده.
خلاصه، بعد راهم رو کشيدم و اومدم به طرف مرکز شهر/ده (اسمش ويلفرانش سور مر ،
خيلی جای عاليه). جای همه خالی، يک بستنی خريدم و بعد هم يک فقره نان باگت
تازه برای صبحانه فردا. تفريح ساده، اما سالم و بدون هياهو، تفريحاتی که
مردم در عصر قبل از تلويزيون و دی وی دی و نينتندو ازش لذت می بردند: هوای
خوب، ساحل دريا، کتاب! هرجا هستيد، شاد باشيد!

Posted by Khodadad at June 13, 2002 11:06 AM