February 22, 2002

بدون عنوان

چند روزی می شه که فکرم همه اش مشغول اين قضيه است که راجع به اين موضوع
تماميت ارضی و لزوم حفظش صحبت کنم. گفتم که نوشتجات ظاهرا" بی غرضی که در
مورد لزوم در نظر گرفتن حقوق «اقليت» های نژادی(!!) در ايران پخش می شوند،
اکثرا" سعی می کنند از دريچه احساسی و فرهنگی به قضيه نگاه کنند. راستش از
ترس محبتهای بی شائبه ای که بعضی از دوستان بی دريغ نسيب ما می کنند، جرعت
نکردم. من سياستمدار نيستم. قبلا" هم گفتم اين ها رو واسه دل خودم می
نويسم. اگر به صحبت مسالمت آميز اعتقاد داريد، بفرماييد، اما اگر می
خواهيد دعوا کنيد، من از اين حرفها ترسو ترم، زحمت نکشيد چون جواب نمی دم!
اما فکر کنم به صورت سريع، يک نگاهی کنم به اين مسئله بغرنج، اما نه از
ديد احساسی، بلکه از دريچه روابط اقتصادی. يکی از مهمترين مشکلات تجارت و
سرمايه گذاری، مبحت Opportunity Costهست (فارسيش رو نمی دونم، اگر کسی
بگه، مديونشم). اين به صورت ساده يعنی خرج و مخارجی که بازرگان يا سرمايه
گذار، بايد برای تجارت و کار در کشور مورد نظرش بپردازد. منظور در اينجا
خرج اجاره محل و ساختمان و دستمزد نيست، بلکه هدف خرجهايی مثل گمرک،
ماليات، کارمزد موسسات بانکی، و رشوه های معمول است. اين خرجها از عوامل
عمده تصميم گيری يک شرکت چند مليتی يا يک موسسه تجاريست برای کار در
کشورهای ديگر. در دنيای مدرن، بخصوص در اروپا، از 500 سال قبل هميشه سعی
داشتند با تاسيس کشورهای با قدرت مرکزی مقتدر، اين خرجها را کم کنند.
فلسفه ساده وجود اتحاديه اروپا هم همينست. با برداشتن مرز، مسائلی مثل
گمرک، مالياتهای مختلف، نرخ بهره متفاوت و غيره، بی معنی می شوند.
حالا، بايد خيلی ساده از دوستانی که دم از استقلال کشورهای کوچک می زنند و
سينه حقوق اقليتها را به تنور می چسبانند بايد پرسيد که فکر کرده اند که
مخارج اين جدايی ها و مشکلات حاصل از مرز بندی های بيشتر را که تقبل می
کند؟ در اين زمانی که جهانی شدن مسئله روز است، غصه محدوديت خوردن برای که
فايده دارد؟ اگر قبول کنيم که مشکلی هم به نام «اقليت» داريم (که من قبول
ندارم، اما بماند)، راه حل را نبايد با پاک کردن صورت مسئله پيدا کرد. حل
موضعی، يعنی حل موقت، و يعنی که مشکلات بعدا" بدتر بروز می کنند (پاکستان
و هند). بايد مسئله را از ريشه تحليل کرد و راهی برايش پيدا کرد. ايدون
باد.

Posted by Khodadad at February 22, 2002 08:39 AM