ارزيابی شتابزده

خداداد در يو سی ال ای!

اين چند وقتی که ننوشتم به خدا مشغول رقاصی نبودم ها! غير از تازه از سفر برگشتن، مشکلی ديگه هم اين بود که از برکلی اسباب کشی کردم به لس آنجلس. شنيديد که می گن «مار از پونه بدش مياد...»؟ بقول عمران صلاحی: حالا حکايت ماست!

راستش روز شانزدهمی که اومدم امريکا (هزار و سيصد و خيلی وقت پيش بود فکر کنم!)، گفتم که از اين مملکت خوشم نمی ياد و می خوام برم يک جای ديگه دنيا. تا اونجايی که تونستم به اين حرفم وفادار موندم و وسط دوره ليسانس گريز زدم به آلمان و دوره فوق ليسانس هم که انگلستان (که يآدتون هست حتما"؟ اين وبلاگ در انگلستان متولد شد!). حالا بقيه اش هم با خودمه و تلاش خودم.

اما از دفعه اولی که اين شهر لس آنجلس رو ديدم، به خودم گفتم اگر شده برم بوجومبورا زندگی کنم، لس آنجلس نمی يام! اين شهر و ايرانی هاش و ماشين ها و بنز و ب. ام. و هاش به خودشون بخشيده، ما نيستيم!

از اونجايی که قرار بوده روم کم بشه، عدل هم همين شهر و همين دانشگاه بايد ما دوره دکترا می خونديم. ای بخشکی شانس. اما از حق نگذرم، بد هم نيست. بقول دوستم که سالهاست مقيم اينجاست، اينقدر هم که غر می زنم بد نيست ها!

به هر حال، يک هفته است که ساکن مرکز لس آنجلس (نزديک دانشگاه) هستم. آپارتمان خوبی دارم با همه امکانات و نو نو! همين ده روز پيش تموم شده ومثل گل می مونه!

پريروز هم يک ماشين گرفتم و رفتم ديدن جناب چرندياتی و خواهر پينکفلويديش. خيلی خوش گذشت و کيف کردم. دلم برای هردوشون تنگ شده بود. پيام رو تقريبا" يکسال بود که نديده بودم! اما اتفاقی که افتاد اين بود که بعد از ظهر که رفتيم بيرون، وقتی برگشتيم، ديديم ماشين نيست! ای داد بی داد! من که حسابی دستپاچه شده بودم و می زدم تو سر خودم به خيال اينکه ماشين رو دزديدند! پينکی جان می خنديد و پيام هم می گفت نگران نباش! نگران نباش چند منه ؟ هوار هوار بردن، دار و ندارو بردن! ای بابا!

خلاصه، آخر سر کاشف به عمل اومد که بدليل پارک کردن در پارکينگ غير مهمان، ماشين رو بکسل کرده اند. مختصر اينکه پول کلان (و کلی حال!) از ما گرفتند و ماشين رو پس دادند. ای نامردها! ديگه غير از اين خبر داغتر ندارم!

رخصت تا بعد!