ارزيابی شتابزده

چرند پرند

می بينم که قضايای بکسل کردن ماشين بنده خيلی همدردی دوستان رو به خودش جلب کرده. واقعا" با دوستانی مثل اين، کی به دشمن نياز داره!

امروز صبح زود از خواب بيدار شدم و تصميم گرفتم برم سر چندتا کلاس مختلف و بعد تصميم بگيرم کدومشون رو اين ترم انتخاب کنم. راستش دوتا کلاس رو که سه شنبه ها و پنج شنبه ها دارم ازشون مطمئنم (پارسی ميانه و تاريخ روم شرقی)، اما چون لازمه که سه تا کلاس داشته باشم، فکر کردم برم و ببينم کدومشون بهتره.

اما همه شون به کنار، اوليشون که کلاس ارمنی شرقی بود کلی جالب بود. من انتظار داشتم اين کلاس که موضوعش زبان اکثر ارمنی های جهانه (ارمنی های ايران و ارمنستان هردو ارمنی شرقی صحبت می کنند)، بايد استاد جالبی داشته باشه. اما يا خود خدا! جناب استاد نظراتشون در مورد ارمنی منو ياد نظرات بعضی دوستان فوق-وطن پرست در اين صفحات اينترنتی انداخت.

اولا" که بعد از اينکه من درآمدم و گفتم که ارمنی يک شعبه جداگانه از زبانهای هندو-اروپايی هستش، ايشون هم شروع کردند به صحبت راجع به تاريخ زبان ارمنی. درخشانترين قسمت حرفشون اين بود که ارمنی از 5000 سال قبل از ميلاد در همين منطقه صحبت می شده!!! بعد هم اينکه می گفتند «نژاد» ارمنی از اول تاريخ همينجا زندگی می کرده!

ديگه خونم به جوش آمده بود! اولا" که اگر قبول داريد که ارمنی هندو-اروپايی هستش، پس نمی تونه هفت هزار سال توی قفقاز وجود داشته باشه! هندو-اروپايی ها که از قفقاز نيومدند! قديمی ترين هندو-اروپايی هايی هم که از محل اصليشون (جنوب اوکرائين) مهاجرت کردند (هيتی ها)، تا قبل از 2000 پيش از ميلاد به آناتولی نرسيدند! يعنی حداکثر 4000 سال قبل! 7000 سال اصلا" مسخره است.

بعد هم نژاد ارمنی؟ من فکر کردم حداقل در دانشگاهها و محافل علمی اين مسئله حل شده! کدوم نژاد ارمنی (يا ايرانی يا فرانسوی يا بورکينافاسويی!!!). کدوم نژادی اصلا" باقی مونده که ارمنی دوميش باشه؟ بخصوص که الحمدلله مدارک نوشته تاريخی نشون می دهند که کلی از جمعيت ارمنستان (بخصوص طبقه اشراف و حاکمانشون) که اصلا" پارتی هستند، يعنی از «نژاد» (کذا) ايرانی!

خلاصه کلاس اين خانم کلی منو عصبانی کرد، بخصوص که از لهجه انگليسيش معلوم بود که کاملا" ايرانيه و بلافاصله هم معنی اسم من رو به انگليسی ترجمه کرد. اما وقتی رفتم باهاش حرف بزنم، گفت:«من خوب فارسی بلد نيستم»! واقعا" که. ياد اون جمله افتادم توی کتاب «چراغها را من خاموش می کنم» خانم پيرزاد که می گفت (نقل به معنی) که ارمنی های ايران انگار از نقشه و فرهنگ و سياست و تاريخ ارمنستان که تقريبا" هيچکدومشون نديده اند بيشتر خبر دارند تا از مملکتی که حداقل پانصد ساله درش زندگی می کنند.

اين تقصير بزرگ متوليان فرهنگی زمان مدرن ماست. در مملکتی که مفهوم «چند فرهنگی» در کتيبه های 2500 سال قبلش هم ديده می شه و هميشه در طول تاريخ به راحتی با واقعيت چند مليتی و چند فرهنگی و زبانی و مذهبی بودن به راحتی زندگی کرده، حالا در دوره مدرن و مثلا" تجدد، با تقليد از نظريات نيم پخته ای مثل کشور-مليت اروپايی ها که تا 50 سال پيش خرخره همديگر رو می جويدند، آمده راه رفتن کبک ياد بگيره و راه رفتن خودش هم فراموشش شده.

اينها رو گفتم نه به منظور اينکه کس خاص (يا ارمنی ها) رو انگشت نما کنم. اين مشکل برای همه ما وجود داره و تقصير همه ماست. از روزی که لفظ منحوس «اقليت» رو انتخاب کرديم (200 سال پيش چپ چپ نگاهمون می کردند اگر اينها رو می گفتيم) و تصميم گرفتيم که مملکتمون رو يکدست کنيم، اين اشتباه خودش رو نشون داد. تقصير خودمونه که در دورانی که آلمانی و فرانسوی و انگليسی با سابقه هزار سال جنگ دارند می فهمند که فرهنگشون بيشتر از اونی به هم شبيه هستش تا متفاوت و سعی دارند اتحاديه تشکيل بدهند، ما طبق معمول تصميم گرفتيم عقب گرد کنيم و ببينيم چطوری می تونيم تفرقه بيندازيم. خدا به خير بگذرونه.