ارزيابی شتابزده

مرگ بزرگ!

جای همگی خالی! ديشب، من و مرحوم صفا اين ال ای (!!!)، رفتيم کنسرت گروه هوی متال معروف مگادث (Megadeth).

خيلی جالب و باحال بود و دوتايی کلی حرکات جلف و مخالف با سن و موقعيت اجتماعی و درجات علميمون کرديم! سر شب که رسيديم، عين زندانی ها اول گذاشتندمون توی يک صف طولانی وبعد هم با دستگاه و دست خالی (ای وای!)، گشتنمون که نکنه چاقو ماقو داشته باشيم و خلاصه مدل بچه های وطنی، قمه کشی راه بندازيم. صفای بی زبون دوربينش رو آورده بود که برای برادرش توی ايران عکس بگيره، اما گفتند که دوربين ممنوعه! ای بخشکی شانس!

خلاصه، بعد از اينکه به خير و سلامت وارد شديم، رفتيم داخل سالن و کنار نرده هايی که در وسط صحنه کشيده بودند (برای ماموران امنيتی که مبادا ملت مغز همديگر رو متلاشی کنند!)، جای گرفتيم. نيم ساعتی صبر کرديم تا اينکه گروه «اکسودوس» که شروع کننده کنسرت بود، آمدند به صحنه. يک مشت آدم لات و لوت و بی سرپا که آبروی متال رو برده اند و هر دوکلمه يکبارشون فحشه و گيتار زدنشون هم انگار با سيم ها دعوا دارند! همه آهنگهاشون هم عين هم. خلاصه، تحمل کرديم.

بعد، جناب ديويد ميوستين و گروه جديدشون وارد شدند! جمعيت ديگه خل شده بودند. از وسط آهنگهای گروه قبلی، يک ورزش جديد، کشتی کچ با ريتم متال!، در بين ملت شروع شده بود که دور يک حلقه می دويدند و همديگر رو هل می دادند و خلاصه، يک نوع اثبات قدرت و مردانگی که در خيلی از کسانی که متال گوش می کنند، وجود داره. برای خيلی ها، اين موسيقی يک نوع فرار از عقده خودکمبينی و يک راه جايگزين کردن رسوم قبيله ای و مردانگی هستش. ببخشيد که فلسفی شدم!

خلاصه، ديويد خان که آمد روی صحنه (عين آدم حسابی ها، با يک شلوار جين و يک پيرهن معمولی قشنگ و موهای بلند قرمز/بور!)، اول نشست روی يکی از آمپلی فايرها و دعا کرد (بله، انگار برادر ميوستين، خدا رو پيدا کرده!).

بعد هم که يک ضرب آهنگ تا آخر برنامه، يکساعت و چهل دقيقه. چندتا آهنگ از آلبوم جديدش، بخصوص اونی که برای دهن کجی به لارس اولريک متاليکا نوشته، و بيشتر آهنگهای معروف از آلبوم های قبلی. وقتی يکی از آهنگها رو زد، من چنان خل شدم که صفا باورش نمی شد! می گفت من فکر نمی کردم تو هم اينطوری باشی! فکر کنم بهم نمی ياد، هان؟ راستی، آهنگه اين بود (نمی تونم وسط جمله انگليسی بنويسم، راهی برای اين هست راستی؟):
Train of Consequences, from the album "Youthanasia".

وسط آهنگ «صلح می فروشد...» (بابا ترجمه!)، يک فقره سطل آشغال 15 ليتری از طرف جمعيت خل و ديوانه، پرتاب شد به طرف ما که مستقيم خورد روی سر من و صفا و خلاصه 5 دقيقه ای منگ بوديم و به هرچی آدم خره فحش می داديم!

بعد هم من با يک مکزيکی مست دعوام شد که طرف رو يک هل حسابی دادم و يک نگاهيش کردم که خلاصه من و اسامه بن لادن از يکجای دنيا ميايم ها! حواست باشه!:) طرف هم به طرز مقبولی کنار کشيد، اما چون پررو بازی درآورده بود، يک مامور محترم، چونش رو گرفت توی دستش و بهش گفت:«لطفا" گورتو گم کن!».

ديويد بسيار باحال و شوخ بود و گروه جديدش، بخصوص گيتاريستش، بسيار عالی کار کردند. با احساس گيتار می زد، با مردم حرف می زد، به مردم می گفت که آهنگها رو بخونند، و کلا" پر از انرژی مثبت بود.

من و صفا يکضرب در مورد کنسرت حرف زديم و بعد هم به جبران اينکه نگذاشتند عکس بگيريم، جلوی علامت سالن عکس گرفتيم و صفا هم پای تلفن همه چيز رو برای برادرش تعريف کرد! خلاصه بسيار عالی بود خوش گذشت. جای همه خالی!