December 25, 2004

شب جمعه...

خاقان مغفور، (غرض همون فتحعليشاه معلوم الحاله)، به هنگام وداع گفتن دارفانی، 65 پسر و به همين تعداد هم دختر از خودش باقی گذاشت. قضايای سرسره مخصوص و بقيه برای بيشتر ملت واضحه و احتياج به توضيح نداره. همين که خاقان مغفور اگر نصف خاک ممکلت رو به باد داد، حداقل به اندازه مصرف سه، چهار هزار سال ملت ايران، شازده و شازده خانم توليد کرد.

بين اين شازده ها، عباس ميرزا و شجاع السلطنه ها هم بودند، اما اکثريت با مصطفی قلی ميرزا ها و مرتضی قلی ميرزاها (کوکوی بزرگ و کوکوی کوچک) بود. شازده هايی که نه هنری داشتند و نه دانشی و مرتبه اشون هم توی دستگاه اينقدر کم بود که حقوق درباری هم نداشتند و ريزه خوار سفره بزرگان بودند.

يکی از اين شازده ها، حالا هنرمند ترشون، اورنگ زيب ميرزا بود که به غير از دائم الخمر بودن و افيون کشيدن، شاعر هم بود. حکايت می کنند که شبی، شازده به همراه نوکرش به خيابان های شهر می ره که صفايی بکنه و بلکه جنس لطيفی هم گيرش بياد! اتفاقا" خانم بالنسبه زيبايی به تور شازده می خوره و همراه سفر می شه.

نصفه های شب، خانم رو به شازده می کنه و می گه:«شازده، دلم لبو می خواد!».

شازده دست به جيب می گذاره و می بينه که پولی در بساطش نيست. رو می کنه به نوکرش که:«جواد، پول دستت هست؟»، اما جواد هم عين اربابش خالی از مايه.

شازده آهی می کشه و در جا، اين شعر رو صادر می کنه (که توی فيلم گنج قارون هم ازش استفاده شد):

شب جمعست و يار از من چغندر پخته می خواهد
گمانش می رسد اين سگ پدر من گنج قارون زير سر دارم!

راستش نمی دونم چرا اين حکايت يادم اومد. هيچ ربطی نداشت بجز اينکه ديشب شب جمعه بود.

شب يلدا و نوئل و خاناکاح و بقيه تعطيلات همه مبارک.

Posted by Khodadad at December 25, 2004 02:11 AM

Comments

Posted by: Sina at December 25, 2004 05:06 PM

Posted by: Amir at December 26, 2004 11:17 AM

Posted by: sadeqi M.A. at December 31, 2004 08:27 PM