June 25, 2005

در روزگاران دور...

يکی بود، يکی نبود، غير از خدا، هيچکی نبود....

توی يک دشت بزرگ، چند تا مرغزار خوش آب و هوا بود که توی هرکدومش، کلی گوسفند زندگی می کرد. اين مرغزارها هم از همديگه با کوه های بلند جدا بودند و گوسفندها نمی تونستند همديگه رو زياد ببينند.

يکی، دوتا از اين مرغزارها به غير از گوسفند های معمولی، قوچ های گردن کلفتی هم داشت که در حال زور گفتن به بقيه بودند. اينها با گرگ هايی که توی کوه ها کمين کرده بودند سر و سری داشتند و هرچندوقت يکبار، دو، سه تا گوسفند چاق و چله به گرگ ها هديه می کردند. در عوض، هروقت که گوسفندها جونشون به لبشون می رسيد و می خواستند بپرند به قوچ ها و شکمشون رو با دندوناشون پاره کنند، گرگ ها به کمک قوچ ها می اومدند و قضيه رو حل و فصل می کردند.

وقتی که قوچ های اين مرغزارها حسابی چاق و چله شدند و گوسفند های خودشون رو حسابی برده و بنده خودشون کردند، به فکرشون رسيد که چرا همين کار رو با گوسفند ها مرغزارهای بغلی هم انجام ندهند و اصلا" يک فدراسيون جهانی گوسفندان بوجود بيارند؟

به همين خاطر، شروع کردند به سربازگيری از بين گوسفند های خودشون و آماده شدند برای اينکه حمله کنند به مرغزار بغلی و گوسفند هاشون رو آدم (!!) کنند. اما مشکل اين بود که افکار عمومی گوسفندان اين مرغزار، دليلی برای حمله به مرغزار بغلی نمی ديد و هی می گفت «خدا کنه خودمون از اين چريدن نيفتيم».

قوچ های کلک هم فهميدند که اين گوسفندها «کلج ديده، فکولته» هستند و بايد احساسات گوسفند دوستانشون رو تحريک کرد. بخاطر همين هم دم گرفتند که اين گوسفند های مرغزار بغلی همه تحت فشار هستند و اصلا" از پيشرفت های ما اطلاع ندارند و اصلا" نمی دونند آغل مدرن چه شکليه و هنوز بيچاره ها توی دشت ولو می گردند دنبال يک دسته علف، عوض اينکه مثل ما تلفن بزنند که براشون علف تازه بياد دم آغل. ميش هاشون بدبخت هستند و توسری خور، قوچ هاشون هم بی فرهنگ و همه دنبال دعوا کردن و شاخ به شاخ شدن. ما گوسفندان پيشرفته که به سرسبزترين مرغزار اين دشت تعلق داريم، وظيفمونه که بريم و پيشرفت هامون رو به اين همنوعان بدبختمون معرفی کنيم.

اما مشکل اين بود که گوسفند های مرغزار بغلی، هرچند که همه آغل هاشون مرمرنشان نبود و به سيستم بع بع از راه دور مجهز نبود، اما همچين هم عقب افتاده نبودند. خيلی هاشون بهتر از بيشتر گوسفندهای مرغزار بغلی با پيشرفت ها آشنا بودند. ميش هاشون همچين توسری بخور هم نبودند و کلی هم از قوچها نسق کشيده بودند. خلاصه، واقعيت توی اين مرغزار، با چيزی که قوچ های مرغزار بغلی وصف می کردند، سر و مويی فرق داشت.

قوچ های مرغزار بغلی، ديدند که اگر گوسفندانشون حمله کنند و مرغزار بدبخت ها رو تسخير کنند و بعد معلوم بشه که همه حرفاشون دروغ بوده، قضيه ممکنه بد بشه. به همين دليل، با کلی گرگ های تحصيل کرده مشورت کردند و بعد، يک نماينده مخفی فرستادند به مرغزار بدبخت ها. اين نماينده هم اونجا بطور مخفيانه با مقامات نيمه صلاحيت دار انترويو کرد و به نتايجی رسيد.

از فردای اونروز، چند تايی از قوچ هايی که توی مرغزار بدبخت ها بودند، شروع کردند به جفتک انداختن و اعلام اينکه مرغزار ما بايد از اين ظواهر چشم شويی کنه و دست برداره از تقليد کردن از مرغزارهای خارجی. آغل مرمر اصلا" بهداشتی نيست و اين سيستم های بع بع از راه دور هم عامل فساد! ما بايد برگرديم به آغل های کاه گلی اجدادمون که اصالتمون رو حفظ کنيم.

خلاصه اينجوری شد که گوسفند های بدبخت يواش يواش شروع کردند به عقب گرد. در حالی که در طول تاريخ مرغزارشون، هميشه توی آغل های سنگی زندگی کرده بودند، مجبور شدند برطبق مدل «جديد»، آغل کاهگلی بسازند که شبيه چيزی بشه که قوچ ها گفته بودند. ميش ها که هميشه توی جمع کردن علف داخل بودند، مجبور شدند که بمونند توی آغل و صبر کنند که قوچ ها براشون علف بيارند. اينطوری، مرغزار بدبخت ها، از اولش هم بدبخت تر شد و تبديل شد به چيزی که قوچ های مرغزار بغلی تعريف کرده بودند.

بعد، گوسفندان مرغزار بغلی، ريختند توی مرغزار بدبخت ها و به ضرب لگد و گاز گوسفندی، مرغزارشون رو فتح کردند. وقتی که مرغزار فتح شد، ديدند که چه وضعيت فاجعه ای داشته. بخاطر همين، کلی از اينکه اين عمل گوسفند دوستانه رو انجام داده بودند خوشحال شدند و به خودشون مدال افتخار گوسفندی دادند.

بع بع!

پانوشت: اين فقط يک حکايت بود که من از زبان گرامستانی ترجمه کردم. هرگونه ارتباطی به مسائل امروزه، فقط تصادفيه.

Posted by Khodadad at June 25, 2005 02:36 AM

Comments

Posted by: Amir at June 25, 2005 03:06 AM

Posted by: Hamid at June 25, 2005 05:23 PM

Posted by: علی at June 28, 2005 08:00 PM

Posted by: علی at June 28, 2005 08:03 PM