من شمال تهران رو دوست داشتم. دوازده سال از کوچه باغی هاش پياده می رفتم مدرسه. بهار که می شد، توی يکی از کوچه ها، قورباغه ها از جوب می پريدند بيرون و زير چرخ ماشين ها له می شدند و عين ورق کاغذ پهن. من هم از اين کلاس تشريح مجانی کلی استفاده می کردم و هرچند که نه جراح شدم و نه دامپزشک، اما اگر الان قورباغتون مريض باشه، خوب می تونم معالجش کنم، بخصوص اگر امراض گوارشی داشته باشه.

بين چهار راه حسابی و سه راه شبديز و پاساژ فرشته، سرجمع سه تا بقالی بود و يکی دوتا نونوايی و قصابی. گل قضايا و محل تفريح هم پاساژ فرشته بود و بستنی« بلوط»، پاتوق همه بچه ها که هردو هفته يکبار از طرف اماکن تعطيل می شد و دوباره باز می کرد. يک کتابفروشی زمينه هم داشتيم که مال خدابيامرز کريم امامی و خدا زنده نگهش داره، گلی خانم امامی بود و گفته ام که کلی از خاطرات زندگی من توی اين کتابفروشی کوچک اما عالی شکل گرفته.

حالا من به هر تقديری، ده ساله که ديگه اهل شمال تهران نيستم، اصلا اهل تهران نيستم و بقول بعضی ها مارکوپولو شدم و بقول بعضی های ديگه، خانه بدوش. پنج سالی می شه که مرتب برمی گردم ايران و هرچند که خونه بچگی هام به لطف کلاهبرداران حالا شده يک برج هژده طبقه، اما به دلايلی هنوز هم برمی گردم و در شمال تهران اتراق می کنم. محله بچگی هام خراب شده، بخاطر تخم شری که «پارک مينياتور» شروع کننده اش بود (همونجايی که قورباغه ها رو فراری داد) و حالا توی خيابان هشت متری ما، نه تا برج بلند درست کرده. درخت ها و کوچه باغی ها رفتند. درخت توتی که برگهاش رو برای کرم های ابريشمم می کندم، حالا عمرش رو داده به آسفالتی که خيابون بندی جديد رو تشکيل می ده.

برای رد شدن از عرض خيابون شبديز، بايد 10 دقيقه صبر کنم که ماشين های محترم شايد بند بياند (يا نفس رانندگانشون). کسی هم که الحمدلله به «خط کشی عابر پياده» وقعی نمی گذاره. بارها وسوسه شدم که بگذارم يکی از اين گاريچی های محترم روی خط عابر پياده بزنه به من که ببرمش دادگاه و به بقيه گاريچی ها نشون بدم که خط عابر پياده، بخاطر حس هنری نقاش های شهرداری کشيده نشده. با ديدن ترافيک توی خيابون آقابزرگی، مطمئن شدم که محله بچگی های من ديگه وجود نداره.

اما همه اينها قابل تحمل می بود اگر آدمهای شمال تهران هنوز آدم بودند. اسم «تازه به دوران رسيده» برای اين حضرات احترامه. دختر خانم هايی که خودشون رو از روی فلان مجله چاپ فرنگستان ساخته اند و آقا پسرهايی که با نفهميدن مفهوم مجله ها، مدهای اشتباهی (مخصوص آقايان محترمی که برای تيم مقابل بازی می کنند) رو استفاده می کنند که البته برای دوستان اهل سانفرانسيسکو کاملا" باعث انبساط خاطر خواهد بود. مقداری که اين جوانان وطن بخودشون می رسند و روغن به سر می مالند و آرايش به صورتشون، احتمالا از مقدار مورد مصرف هنرپيشه های هاليوود هم بيشتره. همه شده اند «طاووس عليين» شده و گداهايی که فکر می کنند ارباب هستند.

قيافه های پرنخوت، پرباد، مغرور، رفتار بی ادبانه، مغرورانه، وقيحانه. طبلهايی همچون طبل غازی، بلند آواز و توخالی. پشت فرمان ماشين هايی که فکر می کنند بقول خودشون «اند باحاله» غافل از اينکه در کشورهايی که بنظر مياد کعبه آمال اين حضرات باشه، اين «ماشين» ها رو حتی «مشدی ممدلی» هم سوار نمی شه، و آقايون و خانم های «مرالی» خيال می کنند که با گاز دادن و «گلگشت» زدن و پيچيدن جلوی بقيه، دارند ثابت می کنند که وجود دارند: «من فکر می کنم که من هستم»! در خيابون و ميدون و بازار، اين کبک های خرامان، مانند الاغ (با معذرت از جنس محترم خر) تنه می زنند و بعد نگاهی می کنند که يعنی چون من يک پيراهن مارک تقلبی «تام تيلور» پوشيده ام، پس نبايد معذرت بخوام!« من پول دارم (نخير، پدر جنابعالی پول دارد، شما يک پشيز هم نداريد!)، پس من هستم».

آدم های شمال تهران، شده اند رونوشت های مسخره ای از آدم های لس آنجلس، که خود رونوشتی مخبطی است از دنيای غير واقعی فيلم. لس آنجلسی که در خود امريکا، مايه خنده و تفريح بقيه است و برای اين حضرات، شده است «الگو». حتی تاسف هم مايه اسراف است.

من اهل شمال تهرانم، اما از شمال تهران و مردم فعلی ساکن شمال تهران به شدت بدم مياد. در عوض، وقتی از خيابون کريم خان زند به جنوب می رم و منطقه ميدون فردوسی، ايرانشهر، منوچهری، خيابان قوام السطنه، خيابان نادری، و محله های اون اطراف رو می بينم، از تهران خوشم مياد. تهران هنوز هم جاهای قشنگ داره، و هرچند که وجود يک فوج گاريچی پشت گاری های آهنين، هوايی رو که زمانی باعث شد شاه طهماسب صفوی تهران رو به هنوان استراحت گاه انتخاب کنه، از بين برده، اما هنوز هم تهران جاهای دوست داشتنی داره. مردم مرکز تهران هنوز هم بعضی از اصالت های خودشون رو حفظ کرده اند و انسانيت هايی که زمانی ما ايرانی ها بهش مفتخر بوديم (بعد از تنه زدن به شما حداقل می گفتند ببخشيد) رو نگه داشته اند.

تهران، ابرشهری که متاسفانه پايتخت ايرانه، مورد تنفر خيلی غير تهرانی ها هم هست. تهران مظهر بی عدالتی ها و کوتاهی هايی است که در مورد بقيه ايران اعمال شده. شايد خيلی ها از تهران بدشون بياد، اما برای من تهران يک شهره، تنها شهری که می تونم بهش بگم خونه. شهری که روزی برای خودش شخصيتی داشت و می شد بهش افتخار کرد. شهری که هرچند قدمت تاريخی اصفهان و شيراز و تبريز رو نداشت، اما برای خودش وجود داشت. يکروزی، تهران هم برای خودش تاريخچه ای داشت، رسم و رسومی داشت، و حتی لهجه ای (همونی که ما و شما بهش می گيم «داشی»، «جاهلی»، «لاتی»). تهران هم می تونست شهر کسی باشه. همين ها رو شمال تهران (شميران) هم داشت که مجموعه ای بود از محلات سرسبز و دهکده های کوچکی مثل تجريش و دربند و گلابدره و الهيه. لهجه ای داشت که هنوز هم می شه توی گويش چند نفری که باقی مونده اند بهش برخورد (سولاخ و ديفال و...). صفايی داشت که ديگه نداره، و سادگی ای که حالا پول و حرص و بی فرهنگی و چشم و همچشمی و دروغ، تبديلش کرده به يک آشيانه کثيف و نفرت انگيز موريانه هايی که خودشون رو انسان خطاب می کنند.

فکر می کنم که شميران برای هميشه از دست رفت. اما شايد برای تهران هنوز بشه کاری کرد. خدا کنه...