August 08, 2005

بازهم تهران

می بينم که دوستان از چيزی که خوششان آمده، تعريف کردن منه از اينترنت تبريزه! بابا، اينترنت هم اون تر نت، والا اين اينترنت تهران که اين تر نت!

اينکه ما دوباره به اين تهران پردود بازگشتيم، و در چه روزی هم (شنبه) که به نظر مياد دمای هوا 41 درجه بود، يعنی شيرين 10 درجه ای بالای تبريز. به غير از اينکه چون در هوای تهران اکسيژن به مراتب کمتر از دی اکسيد کربنه، آدم نه تنها احساس خفگی می کنه از گرما، بلکه از هوا هم.

به غير از دهکده بسيار زيبای کندوان، در تبرِِِيز به ديدن مسجد کبود هم رفتيم که از بناهای دوره جهانشاه آق قويونلو هستش و بسيار زيباست. برای من جالب بود که توی زيرزمینش دوتا قبر قبل از تاريخی هم گير آورده بودند که برخلاف اين نص که نبش قبر درست نيست، بدبخت اسکلت ها رو گور به گور کرده بودند و انتقالشون داده بودند به موزه آذربايجان، که در بغل مسجد کبوده.

کنار مسجد، يک پارک ساخته اند به نام بوستان خاقانی (خدا پدر تاجيک ها رو بيامرزه که به اين رئيس سابق فرهنگستان و فعلی مجلس، اين کلمه بوستان رو به جای پارک ياد دادند!). خاقانی البته متولد شروان بود (همون نخجوان فعلی)، اما چون در تبرِِيز مرحوم شده و در اونجا خاک شده، در نتيجه بوستانش رو هم در تبريز ساخته اند (مثل اينکه در قديم، در اصطلاح «اگر مرگ می خوای برو گيلان» بجای گيلان می گفته اند تبريز! باور نمی کنيد اين مقبره الشعرا کذايی رو ببينيد که البته من نفهميدم چرا مقبره الشعرا است و عربی؟ گورستان شعرا اشکال داشت؟)

غير از مسجد کبود، به ديدن «موزه آذربايجان» هم رفتيم که آثار قبل از اسلامی و بعد از اسلامی (از جمله مرده های گور به گور شده سابق الذکر ) داشت، هرچند که خيلی از اين آثار از شوش و لرستان آمده بودند و ما درست نفهميديم چرا اسم موزه بود آذربايجان. اما به غير از چند اشتباه خنده دار در قسمت سکه هاش، کلا" موزه (ببخشيد، تماشاگه) جالبی بود (موزه می دونيد که در فارسی کلاسيک به معنی «چکمه» بوده).

بعد از اينها هم رفتيم به ديدن باقی مونده های «ارگ عليشاه» که در واقع يک مسجد بوده که بوسيله عليشاه، وزير غازان خان ايلخانی، ساخته شده و در دوران مشروطه، به عنوان ارگ دفاعی شهر مورد استفاده مشروطه خواهان قرار گرفته. جالب اين بود که به نظر مياد کاری که گلوله های توپ محمد علی شاه نتونسته بودند انجام بدند (خراب کردن ديوارهای ارگ) رو الحمدلله آدم های مدرن با ساختن يک مرکز «فرهنگی» و مصلی در محوطه اين ارگ دارند انجام می دهند. بله، اگر خر از اينطرف وارد طويله نشد، لامحاله بايد از طرف ديگر زورش کرد داخل.

در آخر هم رفتم به ديدار بازار تبريز که بارها در اثر زلزله خراب شده و جديدا" بازسازی شده، اما به جای اين که مثل بازار تهران (که از نظر اندازه شبيه تبريزه) با ايرانيت و ورقه آهن ترميمش کنند، با آجرچينی از نوع قديم، اينکار رو کرده اند. بله، می شود هنوز هم از اين کارها کرد.

کلا" به نظر مياد که مردم تبريز شهرشون رو دوست دارند و نگهداريش براشون مهمه. سعی نمی کنند که شهرشون رو با جديت تمام خراب کنند و بيشتر از ساکنان پايتخت، «شهر ما، خانه ما» رو باور دارند. البته شايد اگر ساکنان تهران هم واقعا" اهل تهران بودند، به همين اندازه دلسوزی می کردند. افسوس که خيلی ها به تهران آمدند که بقول معروف «تقاص بگيرند» و چه خوب هم گرفتند، دست مريزاد!

Posted by Khodadad at August 8, 2005 01:06 AM

Comments

Posted by: Safa at August 8, 2005 12:06 PM

Posted by: Amir at August 9, 2005 04:52 AM