November 19, 2005

نوميد کننده ها

مقدمه: اين مطلب نظر شخصی منه در مورد مطلبی که درش تخصص خاصی ندارم. حرف هام بقول معروف شکميه و نظراتم هم غير علمی هم غير معمول. سعیيست از طرف من برای فهميدن فرهنگ ماشينی امروز.

همه ما برای خودمون يک دسته خاطرات شخصی داريم و چيزهايی که ازشون لذت می بريم. يک کتاب
خاص، يک موسيقی خاص، يک فيلم خاص. از خوندن کتاب تن تن وقتی که بچه بوديم تا ادای زورو در آوردن يا عاشق مدونا و بون جووی شدن. بزرگتر هم که می شيم، به اين خاطرات و چيزهايی که برای ما خاطره آفريدن، پابند می مونيم . ازشون لذت می بريم و سعی می کنيم با ادامه دادنشون، خاطرات شيرين رو تکرار کنيم. اين موقعست که تبديل می شيم به «طرفدار» اون چيز خاص شدن.

کسانی هم که متولی اين چيزها هستند، نويسنده کتاب، شرکت فيلمسازی، يا گروه موسيقی، از اين علاقه ما به ادامه دادن نوستاليژی هامون کاملا" با خبرهستند. سعی می کنند به توليد اين محصول ادامه بدند و مارو به عنوان طرفداران خودشون نگه دارند. نتيجه هم اکثرا" خوبه و هم ما راضی هستيم و هم اون ها.

جديدا" اما من متوجه يکچيزی شدم. به نظر مياد که همراه با رشد سرمايه داری افسار گسيخته، اين روند زنده نگه داشتن داره به صورت خيلی مسخره ای تغيير می کنه. نمی دونم دليلش خود طرفداران هستند يا سازندگان، اما حقيقتش اينه که سازندگان همه يادشون رفته که دليل اصلی ای که محصولاتشون رو جالب و دوست داشتنی می کرد چيه. چون طرفدارانی نظير ما بيشتر به يک گروه نشانه های خاص اين محصولات اشاره می کنند و بهش علاقه دارند (شمشير بازی دارت ويدر، جيغ زدن های فلان خواننده....)، سازندگان براشون اين سوتفاهم پيش اومده که اين چيزها در واقع قلب محصولاتشون هستند و تنها چيزهآيی که بايد مورد توجه قرار بگيرند.

مثلا" توی فيلم «جنگ ستارگان»، فراموش می کنند که دليل اصلی محبوبيت فيلم، اشاره های فلسفيش بود، نه صحنه های جنگ و دعوا. هرچند که اون صحنه ها بقول معروف «باحال» هستند، اما اصل فيلم نيستند. با ساختن يک فيلم با جلوه ها ويژه عالی، اما بدون يک داستان قوی، نمی شه انتظار داشت که به بيننده همون احساس نوستاليژيک رو داد و راضيش کرد.

اين موضوع رو من جديدا" توی همه چيزهايی که خودم بهشون علاقه دارم و بقول معروف طرفدارشون هستم، می بينم. کتاب جديد آستريکس، پر از صحنه های کليشه ای که انگار از مجموعه کتاب های قبلی به هم چسبونده شده اند.خواننده يکی از گروه های محبوبم از تمام هنر خوانندگی قبليش فقط جيغ کشيدنش رو حفظ کرده، فيلم هايی که می بينم همه تکرار کليشه های فيلم ها قبلی هستند. انگار ديگه کسی زحمت نمی کشه که يک ايده جديد و تازه مطرح کنه و فقط به نشخوار ايده های قديمی بسنده می کنه.

تصور می کنم که اين روند فقط تا يک حدخاصی می تونه پيشرفت کنه. به هرحال، يا طرفداران يک روز از خواب بيدار می شوند و متوجه می شند که بخشی از يک دسيسه هستند و تصميم می گيرند که دست از سر نوستالژی بردارند، يا اينکه حداقل از کيفيت پايين محصولات و قيمت بالاشون خسته می شند و پولشون رو تلف نمی کنند. در هردو صورت، سازندگان بالاخره متوجه حقيقت می شوند و يا کلا" از ادامه کار دست برمی دارند، يا زحمت می کشند و کار جديدی ارائه می دهند. همه اينها البته در يک دنيای خيالی امکان داره، چون حقيقت اينه که در اين دنيای واقعی که ما درش زندگی می کنيم، قدرت تبليغات چنان زياده که من مطمئنم تا خدا خدايی می کنه، کلی آشغال به خورد ما خواهند داد و ما هم فکر خواهيم کرد که داريم لذت می بريم.

Posted by Khodadad at November 19, 2005 10:12 PM

Comments

Posted by: Parastoo at November 19, 2005 11:05 PM

Posted by: Khodadad at November 19, 2005 11:53 PM

Posted by: Amirhesabdar at November 20, 2005 02:39 AM

Posted by: میشانی at November 20, 2005 10:52 AM

Posted by: Amir at November 22, 2005 02:49 AM