همه اينايي كه گفتي درسته فقط شايعه پروري و يك كلاغ چل كلاغ رو بهش اضافه كن. ما دروغ هاي بزرگ رو شاخدار رو خيلي راحت باور ميكنيم. وقتي كسي حادثه اي رو كه تو حقيقتش رو ميدوني جور ديگه اي برات تعريف ميكنه و پياز داغش رو زياد ميكنه تو هرچقدر هم كه با دليل و مدرك بخواي اصل مطلب رو اثبات كني طرف قبول نداره و ميگه نه من خودم شنيدم اينطوري بوده كه من ميگم. سر همين قضيه اون سگ م من خودم با گوشام شنيدم كه يه خانم با چنان آب و تاب و جزئيات دروغيني اونو برا يه نفر ديگه تعريف ميكرد كه انگار خودش تو بطن ماجرا بوده! اين غلو كردنمون در مورد تاريخ گذشته هم ناشي از همين اخلاقمونه.

سلام،
من دو تا سوال دارم:
1- ببین حرفت را در مورد ایرانی ها و به خصوص اینکه اظهار نظرهای بدون مطالعه و تحقیق میکنند رو قبول دارم ولی این که میگی ایرانیها اخلاق چشم و همچشمی و حسادت و فخرفروشی دارند، مگر این مربوط به ایرانیهاست فقط. من نمیتونم نظر بدهم، ولی تو که چهار صباحی اکسیژن انگیس را استنشاق کرده ای، احتمالاً می تونی مقایسه کنی؟ میدونی احساس میکنم (و تجربه ام هم همین را تایید می کند) که این خاصیت نوع بشر است.
2- فرض کن میخواهیم افتخار کنیم. من با مفهموم مرز جغرافیایی مشکل دارم. مثلاً من باید به ایرانی بودن ابن سینا افتخار کنم یا کسی که زادة بخاراست. من محق ترم به مولانا افتخار کنم یا کسی که در قونیه یا بلخ میزید. آیا کسی که در ترکیه امروزی زندگی میکند و حتی یک بیت از مثنوی را درک نمیکند میتواند بگوید "او از ماست"؟ بعد یک چیز دیگر، اصلا یعنی چه که من به کسی که چند قرن پیش زندگی میکرده افتخار کنم. (::سوال جدی است، استفهام انکاری نیست) درک نمیکنم. یک نوع جاهلیت است یا واقعاً چیز دیگری است. آیا از سنخ افتخار کردن به درآمدِ (حقوق) زیاد پدر، یا داشتن حافظه قوی است. یا مثلاً از نوع دیگری است که من نمیدانم. به هر حال فعلاً تصورم این است که آدم فقط به کاری که با اختیار انجام داده (آن هم بعد از نرمالیزه کردن) میتواند افتخار کند. نظرت چیه؟
))ببخشید، سه تا سوال شد.

حسادت خاصيت نوع بشره و درش حرفی نيست، اما می تونه کم و زياد داشته باشه. بله، همه حسادت می کنند. اصلا" لس آنجلس شهر حسادت و چشم و همچشميه. درش هم حرفی نيست. اما اين ايرانی ها هستند که معروفند به سوارشدن بنز و بی ام و و روغن به سرماليدن و پز دادن. شايد بيشتر به اين دليل باشه که خيلی های ديگه اگر حسادت می کنند و می خواهند خودشون رو بهتر جلوه بدند، يک کم هم سعی می کنند که عملا" خودشون رو بهتر کنند. اما خيلی از هموطنان با دروغ و چاخان و خالی بندی به اينکار دست می زنند.

در مورد افتخار. نه، فکر نمی کنم افتخار به گذشته مثل افتخار به پول باشه. افتخار به واقعيت ها خوبه، با هدف اينکه ازشون درس بگيريم. بله، افتخار به ابن سینا و بيرونی خوبه، نه به اين صورت که «من آنم که رستم بود پهلوان» بلکه افتخار به اينکه در چنين فرهنگی، چنين نخبه ای رشد کرده. حالا اگر من نوعی هم می خوام به اون درجه برسم، بايد از اون فرهنگ و اون سعی و تلاش درس بگيرم. ابن سينا افتخار منه چون می تونه معلم من باشه.

در مورد اينکه من و شما بايد به مولانا افتخار کنيم يا بلخيه و قونويه، راستش نظری ندارم. بازم افتخار يعنی افتخار به شخصيت و شرايطی که نخبه رو بوجود آورده. اگر يکنفر امريکايی هم باشه و فارسی يادبگيره و مولانا و سعدی و حافظ بخونه، می تونه به اونها افتخار کنه. هومر و فردوسی و شکسپير و گوته، افتخار همه آدمهايی هستند که اونها و کارهاشون رو می فهمند. در نتيجه، افتخار به مرز جغرافيايی بستگی نداره. مگر من و شما به امير خسرو دهلوی هم نمی تونيم افتخار کنيم که هندی بوده و در هند زندگی کرده، اما به زبونی نوشته که ما هم می فهميم؟

اونهایی که توی ایران هستند با یکی از اصطلاحاتی که با سریال ((شبهای برره)) باب شد آشنا هستند که "فعل منفی در کردن" است.یعنی ما ایرانیهابعضی وقتها یه چیزایی میگیم که منظورمان دقیقاعکس آن میباشد. "بچه حلال زاده به دایی اش میرود" "شاهنامه آخرش خوش است " و هنر نزد ایرانیان است و بس هم به نوعی جمله معترضه به حساب میآیند .
اما اون چیزی که آدمهای روشنی مثل فردوسی ونیکانی مثل عمده ایرانیهایی که خودشون هم میدونند که بالاتر از بقیه نیستند رو وادار کرده "خالی ببندند" اینکه که توی موقعیتی بوده ایم که احساس کهتری میکرده ایم ! وگر نه چیزی که تحت تهدید فرض نشود که دفاع کردن نمیخواهد . حالا عمده ایرانیها به هزار علت بلد نیستند به شکل مدرن از حرفشون دفاع کنند میزنند به صحرای کربلا.....! بقیه دنیا هم همینند ولی روششون پیشرفته تراست!
چون وبلاگ شما را تازه پیدا کرده ام نکات مربوط به قبل را اینجا میپرسم: حس میکنم که جمع مکسردر زبان فارسی بیش از آنکه تنها معنی جمع بدهد معنی انواع میدهد یعنی سبزی ها (جمع درست) و سبزیجات (نادرست) یک معنی ندارند:اولی میشود بیش از یک عدد سبزی دومی میشود هم نعناع هم جعفری هم ...."دفترها" یعنی چند دفتر ولی شاید "دفاتر" معنی "انواع دفترها"را بدهد: شما چه فکر میکنید؟

هم اصل بحث جالب بود هم نظرات بقيه ، منم با اين افتخار كردنمون به گذشته مشكل دارم ، تصور مي كنم وقتي خودمون رو به رخداد يا فرد بزرگي منتسب مي كنيم بايد تناسبي هم وجود داشته باشه وگرنه بجاي تحصيل اعتبار و غرور بيشتر كوچكي خودمونه كه به رخ كشيده ميشه . اگه من ايراني ادعا كنم كشورم مهد ادب و تمدن بوده و امروز اگه ازم بپرسند در اين عصر و با اين امكانات چه از ادبيات ميدونم جوابم چيه ؟ مشكل اينجاست كه ما اين قسمت رو فراموش مي كنيم . در ضمن لازمه بزرگي اين نيست كه ثابت كنيم بقيه از ما پايين ترند يا بوده اند ، ملاك اينه كه هر آدمي در شرايطش چه كاريي ازش برمياد .

ممنون از جوابت و قبول. ولي فكر نمي كني كه يك معناي جديد داري بر لفظ "افتخار" بار مي كني؟ حداقل رايج نيست، نه؟ و البته خوبه كه اون سوال جغرافيايي بي معنا مي شود با اين تعريف.