ایرج پزشکزاد:

......
......
جای گفتار ثقیل بدنوا
بعد از اینها گفتمان باید همی

پاکسازانی چنین را آفرین
بی تأمل .ردمان باید همی

چمله استادند در معنی ولیک
گاهگاهی ..دمان باید همی

سلام. نویسش حالا چندان هم بد نیست. آیا از برنامه های آهنگینی که از مردم خدا میسازد، چیزی شنیده اید؟ سری به اینجا بزنید:
http://www.delawaz.com/History.asp
«مردمخداساز»!

شاملو كجا اين حرفها رو زده؟ بد نيست يه رفرنسكي هم بدي! نويسش هم اگه غلطه پس ورزش و نرمش و گويش و پويش و جوشش و غيره هم اينطورن. حالا مثلا بگيم چون تلاش معادلي براي كوششه ديگه همون كافيه؟! درضمن باهات موافقم كه ميتوني 4تا كلمه بنويسي فقط بپا زياد دستتو نزديك آتيش نگيري جيز شي همينم نتوني بنويسي!

اوه اوه اين مطلبت فحش خورش خيلي خوبه!!!!

good luck!

من هم هيج نظري ندارم راستش...سوادم كمه براي نظر دادن!!!

Hey,
It's impressive that you have managed to decide which of Shamlou's lectures is his "most famous" one and that you have enough reasons to claim that he had stolen the lecture from someone else - which lecture are you referring to though. Publish a paper on your findings; you may make a fortune out of it.
And by the way, though your humbleness forces you to deny your literary craftsmanship, your writing has high literary values. Look how shrewdly you have managed to exemplify the first half in the second half, and make the first half an explanatory introduction to the second half! I see in you a burgeoning talent…

در مورد اينكه چون پويش و جوشش و گويش درست هستند پس "نويسش" هم بايد صحيح باشه: بقول ميرزاده عشقي "مطلب همه اينجاست"! در هرزباني براي ساختن حالتهاي مختلف صرفي از يك ريشه معمولا" بايد به اون ريشه پسوند ها و پيشوندهاي خاصي رو اضافه كرد. ريشه كلمات در اين زبان ها از رديف (كلاس) هاي مختلفي مياند و هر كلاسي براي خودش يكسري پسوند و پيشوند بخصوص داره براي صرف يك لغت. در مورد ريشه ها جوش- كوش- پوي- پسوند سازنده صفت مفعولي -ش هستش كه نتيجه اش مي شه جوشش و كوشش و پويش. ريشه نويس- اما از اين كلاس نيست و به كلاسي تعلق داره صفت مفعولي رو از ماده ماضي مي سازه و در نتيجه مي شه نوشتن. نمي شه ريشه هاي مختلف رو گرفت و هرجوري كه يكنفر مي خواد كلمه ساخت. اگر كسي به شما بگه چون "كشيدن" درسته پس "پزيدن" هم بايد درست باشه شما مي گيد غلطه و صحيحش "پختن" هستش. درسته؟ نوشتن و نويسش هم عينا" همينطور!

جوشش، کوشش، پویش و مانند آن «صفت مفعولی» نیستند. به این‌ها می‌گویند «اسم
مصدر» که چنین ساخته می‌شوند: «بن مضارع + ش». اسم مصدر معنای مصدری دارد نه معنای مفعولی.
صفت مفعولی را می‌توان چنین ساخت: «بن ماضی + ه»
مثال:
مصدر: ساختن
اسم مصدر: سازش= ساز+ش
اسم مفعول: ساخته=ساخت+ه

مرسي. من اصطلاحات دستوري فارسي رو خوب بلد نيستم و اين رو اشتباه كردم در مورد اسمش (از يك زبون ديگه ترجمه كردم). متشكر از تصحيح. اما به هرحال نكته اصلي كه كلاس هاي مختلف اسمي و ساختن اسم مصدر به طرق مختلف از اونهاست به جاي خودش مي مونه.

یک نکته ی کوچک دیگر. «اسم مصدر» و «مصدر» با هم فرق دارند. گرچه معنایشان نزدیک است اما کاربرد متفاوتی دارند. به همان مثال پیشین توجه کنید که «ساختن» مصدر است اما «سازش» اسم مصدر.
مصدر همه ی فعل های زبان فارسی را یک جور می سازند: بن ماضی + ن

بازهم متشكر و اين نكته رو مي دونستم. بله. مصدر هميشه در فارسي (و فارسي ميانه) با اضافه كردن ن به بن ماضي ساخته مي شه. اصلا" براي رسوندن منظورم به زبوني كه با اصطلاحات دستوريش آشناتر هستم مي نويسم. اما بازهم متشكر از كمك و تصحيحتون:

What I mean here is the "verbal noun" which is made differently in different verb classes. In Persian, we have several classes, and each one has its own way of forming verbal nouns. While, as pointed out, the infinitive is always made from adding an "n" to the past stem of the verb, the verbal noun can be made in various ways, and in each class, the method is different. In cases such as in the root "saaz-", the infinitive is made by adding the "an" to the past stem "saaxt-" thus rendering "saaxt-an", while the verbal noun is made from the present stem plus "-esh", thus "saaz-esh". In the case of "nevesht-", the infinitive and the verbal noun should both be made from the past stem since the past stem is a primary (irregular) formation. The fact that in both cases you should add the "-an" is coincidental: "neveshtan" is BOTH the infinitive and the verbal noun.

با کمال تأسف باید بگویم که اشتباه‌نویسی آنچنان در استفاده از زبان فارسی جا افتاده، که دیگر گاه تفاوت اشتباه و درست را نیز متوجه نمی‌شویم. واژه‌ی "نویسش" واژه‌ای فارسی و صحیح است. نمی‌خواهم وارد بحث‌های دستوری شوم. تنها اشاره می‌کنم به چند واژه: "گویش"، "کُنش"، "سازش"، "خورش" و بسیار واژه‌های دیگر که از ریشه‌ی مضارع فعل ساخته شده‌اند.

البته باید اضافه کنم که مشکل نه در ساخت واژه، بلکه در استفاده‌ی آن در جمله است. وگرنه "نویسش" ساخته‌ی این مجله نیست و مدتهاست که برخی از ایران‌شناسان از آن استفاده می‌کنند.

سلام دوست عزيز
1- همه دوست دارن رفرنس شما رو در مورد معروفترين سخنراني شاملو بدونن.
2- اگر كساني بودن كه سعي كردند با ساختارشكني معروف بشن ، كساني هم هستند كه مي خوان با خراب كردن آدماي معروف بشن
3- اين كه بعضي ها مثلا شما از اشعارشاملو چيزي نمي فهمن دليل نميشه اين مطلب رو به همه تعميم بدن : "که هيچکسی غير از خود شاعر نفهمه"
4- اگه يه كمي در مورد ادبيات ايران مطالعه كنين مي فهمين كه شاعري كه بيشتر به بند 3 نزديكه سهرابه نه شاملو . شاملو يكي از مصداق هاي مرگ نويسنده در ادبيات ماست .
5- باري خشم خواننده از آن روست كه ما حقيقت و زيبايي را با معيار او نمي سنجيم و بدين گونه آن كوتاه انديش از خواندن هر شعر سخت تهي دست باز مي گردد. احمد شاملو
6- اگه تند نوشتم منو ببخشين
7- دست خودم نبود

با مسخره بودن نويسش موافقم ولي متن شما هم دست كمي ندارد. يعني پر از انواع غلط هاي انشايي و ساختاري است. نحوه نوشتن عاميانه اگر براي خاطره نويسي باشد پذيرفتني است اما در جايي كه داريد ديگري را به خاطر كاستي هاي ادبي و نوشتاري مي كوبيد چندان سازگار نيست.

زبان گفتاری فارسی از ريشه متفاوتی از زبان نوشتاری سرچشمه می گيره. برعکس تصور معمول، زبان به اصطلاح عاميانه فارسی صورت مغلوط زبان نوشتاری نيست. زبان نوشتاری فارسی از گويش آسيای ميانه سرچشمه گرفته و نشاندهنده دستور زبان و ساختار اين منطقه است، در صورتی که زبان گفتاری فارسی ريشه در منطقه مرکزی فلات ايران دارد و از ساختار متفاوتی برخوردار است. من با توجه به اينکه در مقطع خاصی از فسيل شدن زبان نوشتاری، زبان گفتاری لامحاله جايگزين آن خواهد شد و خود فرهنگ نوشتاری جديدی را به وجود خواهد آورد (م.ک: جايگزينی فارسی نوين کلاسيک به عنوان نمونه نوشتاری به جای پارسی ميانه نوشتاری در قرن سوم هجری)، سعی دارم فرهنگ نوشتاری بر مبنای زبان گفتاری را دنبال کنم که به نظرم به زودی و به ناچار به عنوان زبان نوشتاری پايه درخواهد آمد.

در بی ذوقی من شکی نيست و گفتم که ادعای ادیب بودن هم ندارم، هرچند که بعضی از دوستان محترمانه فحش های ادبی دادند. ترسم از شعر سخت هم نيست که بازهم بی تعارف چندان اهل شعر نيستم. بيشتر توجهم به ساختار زبان و بخصوص ريشه شناسيست. خشمی هم ندارم و اصلا" خواننده هم نيستم. معيارهای زيبايی هم ارزانی معيارشناسان که بازهم ادعا ندارم که جزو آنان هستم. هرچقدر هم زيبايی شعر را به چشمم فرو کنيد، بازهم دم خروس زبان الکن از ميانش پيداست.

سخنرانی معروف شاملو از نظر بنده را هم با اين مطلب که مورخ هستم کنار هم بگذاريد و با ذکاوتی که از وجودش در شما مطمئنم، پيدا کنيد پرتقال فروش را! اين هم تقلبش که بحث اصلی و تحقيق واقعی در کل نظريه معروف متعلق بود (و هست) به دکتر علی حصوری.

Just a few points,
1- Still I am not sure which of Shamlou's lectures is his most famous one, but in case you are referring to his UC Berkley’s lecture, he does indeed mention a few times that he has got his ideas from Ali Hasori (or Hosori?)
2- I don't remember reading the "montazer e altAf e ..." line. Is that a post hoc prophecy?
3- I don't think I well fit in either "sAkhtAr shekan" or "Ashegh e delkhaste" categories. But I have a rule of thumb that helps me avoid some silliness. That rule is this: if I managed to make an idea or a person that is respected by a large number of thoughtfull people look ridiculous by uttering less than 500 words I probably am on the wrong track. To say - without any reasoning - that one of the - if not the - most influential Iranian literary figures of past fifty years has based his works on a misconception of "sAkhtAr shekani" and that he has stolen his "most famous" lecture from someone else sounds to me a bit too bold.
4- As Mirzaa Saaleh says: "AghAyAn kamtar benevisand, bishtar bekhAnand".

1- The "altaaf" part is not a post hoc, it was there from the beginning and can be witnessed to. Seems like you didn't read the whole thing in the beginning.

2- In his UC Berkeley talk he never mentions Hasoori, and it exactly is going against your last point: talking without reading

3- I am not offending the most influential literary figure of the past 50 years (I don't believe he is). I did not write a word against or about his literary contributions. I am writing, if you re-read the post, about matters of word derivation, not poetic creation.

4- Your last post is also answered above. I am actually writing about what I have read quite a bit about: etymology and philology. I think I can be accused of anything (even offending), expect not reading. I am a student, and reading is almost all I do. I never criticised Shamlou's literary output as a whole, on which I have no expertise (as expressed before), I am taling about his use of language, particularly in morphology, and setting up a bad example for people after him. This, I can, and I will, criticise.

1- That he mentions Hasoori as his source in his lecture is something that I am positive about, because I happened to read the article just three weeks ago. I will scan and email you the page with reference to Hasoori within a week (I have to borrow it from a friend).

2- As far as my knowledge of “etymology” and “philology” permits, I can say that the Shamlou section of your original post has nothing to do with morphology, etymology or philology. Do you really learn about these at your classes etymology classes: “khoondan do khat dar mord e sAkhtAr shekani va …”, “boland kardan sokhanrAni bedoon e in ke befahme chi mige”, …

3- The famous lecture that you are referring to indeed does not have anything to do with sAkhtAr shekani either. It is mostly about how history is falsely reported and about Shamlou’s concerns about Iranian youth not thinking critically. And that Hasoori part is mentioned merely as an example, and even that part doesn’t have anything to do with sAkhtAr shekani.

4- Incidently sAkhtAr shekani in the sense Shamlou could have possibly understood it could not have anything to do with etymology, morphology and … Shamlou always tried to justify his peculiar use of words and his own-made compound words (e.g. “shir e Ahan kooh mardA”) and his choice of rhythm with reference to the tradition of “nasr e mosaja’ nevisi” in “gharn e 5 - 8”. In fact sAkhtAr shekani as a technical term of philosophy as I know it is such a new concept in Farsi that I doubt if Shamlou even knew about it.

5- This will be my last post on this matter. I have no prejudice about Shamlou – though I like his style - and in fact I do criticize him for the content of much of his poems. If I bother to write comments here is because I had happened to read a few good posts on your weblog, suggesting that you may have some interesting stuff to say. I hope you keep writing on what you know about and avoid the rather unenlightened language of your last post.

Despite that, you have ignored the majority of my post, which was about etymology and philology, and have only clinged on to the "unenlightened" last paragraph, thus discrediting the whole post. No matter, as I said, I was waiting for similar comments, and particularly for those who will miss the point. I, as a person, can make an opinion, and I am honest enough to admit that my opinion on the subject of poetic creativity is unprofessional and purely personal. However, my opinion on the rest of the post (ca. 90 per-cent of it) was professional and can be subsantiated. However, you and most other people seem to have missed the whole post and have only cared about the very last paragraph, despite claims of not being fans. 'tis indeed fascinating!