January 28, 2006

نظریات دهی

فکر نکنم توی کل رشته های علوم انسانی، هيچ رشته ای مثل ايرانشناسی باشه. هيچ کسی توی رشته تاريخ فرانسه نمی تونه داخل بشه اگر فرانسه ندونه (بايد اول امتحانش رو بده!)، يا اينکه خوندن تاريخ يونان بدون دونستن يونانی باستان و مدرن ممکن نيست.

اما تا دلتون بخواد، ما ايرانشناس هايی داريم که فارسی بلد نيستند. شايد بيشتر ايرانشناس های غير ايرانی، و چندتا از ايرانی ها هم، فارسی بلد نيستند. بخصوص کسانی که روی زبانشناسی کار می کنند، اکثرا" به دانستن پارسی باستان يا اوستايی يا پارتی بسنده می کنند و اصلا" انگار نه انگار که فارسی زبان کشوريه که در موردش مطالعه می کنند.

اين موضوع اغلب منجر به اين می شه که نتونند کتاب ها و مقالاتی رو که به فارسی در مورد رشته شون منتشر می شه (هرچند که متاسفانه اکثرا" به تعداد کم و خيلی مواقع غيرعلمی) رو بخونند. در خيلی موارد من می بينم که مقالاتی که نوشته می شه اصلا" نه ذکری از مقالات فارسی می کنند و نه از مطلبشون خبر دارند.

اما بالاخص من موقعی لجم می گيره که اين استادان محترم، بدون دونستن فارسی در مورد شاهنامه و گلستان و آثار ادبی فارسی اظهار نظر می کنند! حالا اگر فرض کنيم که برای فهميدن زبان های باستانی، احتياجی به فارسی هم نباشه، چطور می شه در مورد متون فارسی صحبت کرد اگر کسی نتونه زبون فارسی راحت صحبت کنه و باهاش رابطه برقرار کنه؟ مثلا" الان يکی از مهمترين و بحث برانگيزترين نظريات در مورد شاهنامه، نظريه شفاهی بودن منابع شاهنامه، از طرف کسانی مطرح شده که خودشون فارسی درستی بلد نيستند و بدون آشنايی کامل با اصول شعر فارسی و بقيه قضايا، نظرياتی صادر می کنند که غير قابل باوره.

دليل اين موضوع چيه؟ همه چيز تقصير «شرق شناسی» و «استعماره» يا قدری هم به اين مسئله مربوطه که خود ايرانی ها دنبال شناخت مملکت خودشون و تحصيل رشته های علوم انسانی نمی رند و در نتيجه نتونستند وجود خودشون و توليد علميشون رو در اين رشته جا بياندازند و دونستن فارسی رو لازم نکرده اند؟

Posted by Khodadad at January 28, 2006 05:27 AM

Comments

Posted by: مینا at January 28, 2006 07:42 AM

Posted by: پژمان at January 28, 2006 12:20 PM