February 11, 2006

نت نويسی

امروز يکی از اون روزهايی بود که من يادم اومد چرا تصميم به داشتن يک زندگی دانشگاهی گرفتم. يکجورايی دوباره لذت دونستن و آکادميک بودن رو کشف کردم.

يک شخصيت بسيار جالبی به اسم پرفسور کريستوفر پيج ، استاد تاريخ قرون وسطی در دانشگاه کمبريج، امروز در يوسی ال ای، يک سخنرانی داشت در مورد تاريخچه نوشتن نت موسيقی. خلاصه صحبتش در مورد يک راهب ايتاليايی بود در قرن 11 ميلادی که موسيقيدان بی نظيری بوده و خيلی هم خودپسند. اين آقا که اسمش گيدو بوده، يک روز تصميم می گيره سيستم نت نويسی برای موسيقی رو که تا اونموقع فقط با نشون دادن زير و بم شعر آهنگها ممکن بوده، کامل کنه. عقيده اش اين بوده که چون تا اون زمان تنها راه يادگرفتن يک قطعه موسيقی، شنيدن مکررش بوده، در نتيجه يادگرفتن يک قطعه وقت بسيار زيادی می گرفته. در نتيجه، گيدو با وضع کردن يک سيستم که از خطهای افقی و فضای بين اونها به عنوان نشاندهنده طول نت و زير و بمش استفاده می کرده، موفق می شه نت نويسی مدرن رو اختراع کنه. من موسيقيدان نيستم، اما فکر کنم اون هايی که هستند، بايد هرشب برای روحش يک فاتحه بخونند.

از جمله چيزهای بسيار جالبی که دکتر پيج مطرح کرد، مسئله اهميت نت نويسی در نوشتن آهنگ بود. بقول ايشون، تا قبل از اون، برای يک موسيقيدان، تنها راه نوشتن و کامل کردن يک آهنگ، به خاطر سپردن و اجراش بوده. اگر کسی برای نوشتن يک آهنگ، يک هفته وقت بايد می گذاشته، طبيعتا" هرروز نمی تونسته تمام چيزهايی که ديروز به خاطر داشته رو به ياد بياره. به همين دليل، قطعات موسيقی ساده تر بوده اند. اما بعد از نت نويسی و امکان ضبظ موسيقی برروی کاغذ، يک موسيقيدان می تونسته هرچقدر که می خواد آهنگش رو پيچيده کنه و چندلايه و قس عليهذا. بعد از بوجود آمدن اين امکانه که سنفونی و اپرا نوشتن ممکن می شه. بقول خودش، بدون گيدو، موتسارتی نمی بود.

چيز خيلی جالب ديگری هم که گفت، در جواب سوال يکی از حاضرين که برعکس بعضی از دوستان واقعا" سوال کرد و نظر نداد، مسئله اسم نت ها بود، همين «دو، ر، می، فا، سل، لا، سی». در جواب گفت که گيدو توجه کرده که در آهنگ «اوت کوآنت لاکسيس» که يکی از آهنگ ها کليسا بوده، نت اول هر مصرع شعر يک نت بعد از نت اول مصرع قبليه. به همين دليل، دو حرف اول هرکدوم از اين خطها رو که نشون دهنده نت ها بودند گرفته و نت ها رو به اين اسم نامگذاری کرده. بعد يکدفعه، بدون مقدمه يا آماده شدن، شروع کرد به خوندن اين آهنگ! عالی خوند، يکدفعه آدم احساس می کرد رفته کليسا! بعد هم «دو، ر، می، فا، سل، لا، سی» رو خوند و عملا" نشونش داد.

بعد از صحبتش هم من رفتم و ازش چندتا سوال کردم و باهاش در مورد تزم صحبت کردم. آدم بسيار خوش اخلاق، خوش زبان، باهوش، و دانايی بود که دوباره منو به زندگی آکادميک اميدوار کرد. بسيار خوش گذشت.

Posted by Khodadad at February 11, 2006 11:41 AM

Comments

Posted by: سینا at February 12, 2006 02:25 AM

Posted by: مجید غلامی جلیسه at February 13, 2006 11:45 PM