June 30, 2006

برای خالی نبودن عريضه

راستش چيز زيادی برای گفتن نيست. يک هفته گذشته رو به گشتن و استراحت کردن و ديدن خانواده گذروندم و يک کمی هم توی برکلی عزيزم و اين شهر کوچکی که مادرم درش زندگی می کنه (به اسم آلبانی) گذروندم. ديدن دانشگاه دوباره خاطرات گذشته رو زنده کرد و يادم انداخت که چقدر اين دانشگاه رو دوست داشتم. کمی از وقتم رو هم در کتابخونه گذروندم و برای مقاله ای که بايد توی لندن اين مردادماه توی کنفرانس بخونم تحقيق کردم. يکی از استادها رو هم ديدم و در مورد يک گروه اثر مهر و آثار دوره ساسانی با هم صحبت کرديم. فکر کنم بتونم ازشون برای پایان نامه ام استفاده کنم.

اما براتون از برکلی بگم و آلبانی. برکلی در شرق خليج سانفرانسيسکو واقع شده و با يک پل (پل خليج/بی بريج) از سانفرانسيسکو جدا شده. در واقع شهرهای برکلی و اوکلند (بلوط آباد:) و ريچموند و بقيه همه به هم چسبيده هستند و يکجورايی مثل دزفول و انديمشک آدم نمی تونه دقيقا" بگه که مثلا" کجا برکلی تموم می شه و اوکلند شروع می شه! در کنار اين شهرها (که اوکلند بزرگترينشونه)، چندتا شهر و شهرک کوچکتر هم هست مثل ال سريتو و آلامدا و فريمونت و بقيه (اين آلامدا از الآمد عربی مياد که همون شهر آمد باشه در شمال عراق). يکی از اين شهرهای کوچيک هم آلبانيه که در واقع توی شکم برکلی قرار گرفته. وسط خيابون يک علامت زده اند که «به برکلی خوش آمديد!».

خود برکلی شهر متوسطيه که نقطه عطفش دانشگاه معروف برکليه. منطقه اطراف دانشگاه، بخصوص خيابون های تلگراف و شتاک، پر مغازه های کوچک و بزرگ و بعضا" عجيب و غريب هستند. از رستوران گرفته تا مغازه فروختن سی دی دست دوم و حتی يکی که متخصص فروختن انواع وسايل دخانياته، از چپق گرفته تا قليون! يکی دوتا کتابفروشی خيلی عالی هم هست که من هردفعه ميام اينجا، يکی دو روز از وقتم رو به پرسه زدن توشون می گدرونم.

مردمش اکثرا" خيلی روشنفکر و ليبرال هستند و به نسبت بقيه امريکا، خيلی از اوضاع و احوال بقيه دنيا با خبرتر و در مورد مسائل محيط زيست و حقوق بشر و از اين حرف ها حساس تر و فعال تر. به همين دليل هم اين شهر شده مرکز آدم هايی با اين طرز فکر و حتی تندرو تر و مثلا" توی خيابون تلگراف هميشه کلی آدم هيپی و پانک ولو هستند و در حال دود کردن! برای خيلی ها اين جنبه برکلی که تا حدی چهره شهر رو «کثيف» و نامرتب کرده مطلوب نيست و به همين دليل هم مسخره اش می کنند. برای من اما اين بهترين جاست و واقعا" از بودن توی شهر و ديدن دوستام و رفتن به دانشگاه و همه چيزش لذت می برم. جاهای جالب ديگه اش هم آثاريه که در دهه شصت و موزيک مهم بوده اند. صحنه ای که جيمی هندريکس اولين کنسرت بزرگش رو اجرا کرد يا متاليکا ويديوی آلبوم «اس اند ام» رو ظبط کردند اينجاست. هميشه هم يکجايی خبری از موسيقی و تئاتر و يک چيزی هست. خلاصه آدم حوصله اش هيچوقت سر نمی ره. هروقت هم خيلی از محيطش خسته بشيد، با يک قطار مترو (که يکی از بهترين هاست، بعد از نيويورک و بستون)، در عرض 25 دقيقه می شه رسيد به سانفرانسيکو.

اين شهر آلبانی هم کنار برکليه مثل يک منطقه آروم می مونه در کنار يک شهر شلوغ و پر از آدم. جمعيتش حدود 16 هزار نفر. يک خيابون اصلی داره که پر از مغازه و رستورانه و مثل مغازه های برکلی، اکثرا" خصوصی، يعنی اينکه فروشگاه ها زنجيره ای نيستند و صاحبانشون همه محلی. توی تمام خيابون سولانو يک دونه هم مک دونالد يا برگر کينگ نيست، که فکر نکنم توی امريکا اين زياد معمول باشه! خونه ها اکثرا" کوچک و نقلی و بالنسبه گرون، بيشتر به اين دليل که مدرسه خوبی داره و معمولا" خانواده ها، که اکثرا" توی دانشگاه يا در سانفرانسيسکو کار می کنند و می خواهند در يک جای قابل دسترس اما آروم زندگی کنند، ساکنش هستند. من خيلی دوستش دارم و خيلی خوشحالم که می توم هر چندوقت يکبار ازش ديدن کنم.

سه شنبه راهی ايسلند هستم و بعدا" در موردش می نويسم.

Posted by Khodadad at June 30, 2006 07:41 AM

Comments

Posted by: k1 at June 30, 2006 10:52 AM

Posted by: leva at June 30, 2006 07:19 PM