June 17, 2007

اظهار نظرهای بی جا

نه اينکه من متخصص علوم سياسی باشم يا جامعه شناس ها، همون مورخ تاريخ ساسانی که بودم هستم، اما اينها رو به عنوان يک خواننده و ناظر معمولی می گم.

توی دعواهای اخير اينترنتی، بخصوص دعواهای ايدئولوژيک چپ و راست و حزب اللهی و سلطنت طلبی و مدرنيستی و پسا-مدرنيستی که بين نظريه پردازان و فعالان و اپوزوسيون و سينه چاکان و رهبران و استادان مطرح می شه، دوتا قضيه خيلی جلب توجه می کنند. اوليش ساده است و چيزی که خودم هم تا يک حدی بهش اعتقاد دارم، اون هم اينکه اکثرا" مخالفانشون رو به مربوط نبودن و اطلاع نداشتن از وضعيت مملکت محکوم می کنند، بيشتر هم به اين دليل که طرف شش ماه زودتر از نفر اول از ايران بيرون آمده و با مسائل اينقدر آشنا نيست. اين مطلب هرچند که درسته (و يکی از دلايل اصلی که من در مورد سياست صحبت نمی کنم) اما در ضمن تبديل هم شده به چماق در دست مردم و هروقت کسی می خواد کس ديگری رو ذليل کنه، بحث رو می کشونه به "تاريخ آخرين خروج از کشور".

مطلب ديگه که خيلی مهمتره، مسئله اينه که بعضی ها شده اند مثال اينکه طرف رو توی ده راه نمی دادند، سراغ خونه کدخدا رو می گرفت! در حالی که هنوز دردهای سياسی و اجتماعی ما در حد ساده هستند و حتی قشر درسخونده و مثلا" روشنفکر ما هنوز به سختی يک کتاب می خونند و يک لايه سفت و سخت تفکر چپی روی ذهن مردم رسوب کرده، بعضی از خرده روشنفکرانمون آمده اند غرب و می خواند يک شبه، آخرين تفکرات فلسفی و سياسی رو به مردم حقنه کنند.

مثلا" در مملکتی مثل ايران که به دليل اينکه هيچوقت مستعمره درست و حسابی نشد (که ای کاش می شد) و به همين دليل مقدار زيادی از جاهايی مثل هندوستان از نظريات «کلنياليسم» کم داره و يا اينکه هيچوقت درش استراکچراليزم (تفکر ساختاری؟) جا نيفتاده يا مردم بطور عام از «شرقشناسی» (اوريناليسم) خبر ندارند، بعضی از اين دوستان به نويسندگان و نظريه پردازان مملکت می خندند و به خصوص نوشته های اينترنتی شون رو بی ارزش می دونند، چون که شما اصلا" به فلان مسئله پست-استراکچراليزم يا پست-کلنياليسم توجه نمی کنيد و در نتيجه همه حرف های شما «نقش بر آب است».

به همين خاطر به نظر مياد که اين دوستان اصلا" مخاطب و يا طرفشون مردم مملکت خودشون نيست، يا حداقل قشر مثلا" روشنفکر و تعيين کننده و «خط بده» اش، بلکه بيشتر با همون محيط کشورهای ميزبان و از يک نظرهايی با دلمشغولی های اونها و به تنگ اومدن هاشون از بن بست های فکری و فلسفی اين کشورها صحبت می کنند.

تا يک حدی اين مطلب منو ياد يکی از مشکلات اصلی اقتصاد ايران می اندازه. اون هم اين مسئله که يک گروه «کلج ديده، فکولته» های اواخر عهد قاجار که در مهد کشورهای اروپايی که خودشون تازه صنعتی شده بودند زندگی کرده بودند، برگشتند به ايران و نسخه معالجه اقتصادی ايران رو در صنعتی شدن پيچيدند. کسی هم توجه نکرد که صنعتی شدن اروپا ربط مستقيمی به شرايط اقليمی و نيروی انسانی اونجا داشته و لزوما" به همين صورت در ايرانی که شرايط کاملا" متفاوتی داره، کار نمی کنه، کما اينکه عملا" صنعتمون شد مونتاژ و دستمون در پوست گردوی اقتصادی...

حالا هم می ترسم با اين تزريق زورکی نظريات هنوز نپخته و در حال کار در فلسفه اينور خط، که خيلی وقتها جالب بودن و خوش نقش و نگار بودنشون اين تصور رو پيش مياره که آيه حقيقت هستند، جو کلی مملکت ما بجای اينکه بطور طبيعی از مراحل فکری بگذره، يکدفعه بدون مقدمه بيافته وسط سرخوردگی و بن بست فکری که اينوری ها باهاش طرف هستند....

Posted by Khodadad at June 17, 2007 05:08 PM

Comments

Posted by: ehteramh at June 18, 2007 02:27 PM

Posted by: Amir at June 18, 2007 04:44 PM