June 14, 2008

جميله

زيرزمين خونه ما سه تا اتاق داشت و کفش هم از جنس سنگ بود و هميشه سرد. تابستون های گرم، خيلی کيف می داد که روی يکی از مبل های قديمی که مادرم در زيرزمين گذاشته بوده، بين شيشه های مربا و ترشی و رخت خواب ها و چمدانها، و از همه مهمتر روبروی کتابخانه نيمه شکسته ای که کتاب های قديمی پدرخوانده ام درش بودند، بنشينم و همينطور اتفاقی (يا بقولی کاتوره ای!)، کتابی رو بيرون بکشم و بخونم. خيلی کتاب ها رو همينطور خوندم، چون به دليل عجيبی که الان کاملا"خاطرم نيست، به خودم قول داده بودم هر کتابی رو باز می کنم، تا آخر بخونم. به همين دليل خيلی کتاب هايی که هيچوقت ازشون چيزی نفهميدم رو در سنين کم خوندم. سرمايه مارکس در 11 سالگی و کتاب های فرانتس فانون همان روزها و ازهمه بعدتر، اميل نوشته ژان ژاک روسو رو حدود 12 سالگی!

بعضی وقتها هم پيش می آمد که کتاب جالب و خوبی به دستم می رسيد و ازش لذت می بردم. بينوايان رو همينطور خوندم و کلی توی يک دائره المعارف غرق شدم. با عزيز نسين همانجا آشنا شدم و اولين بار اسم گورکی رو روی کتاب مادرش ديدم. دنيای بی دغدغه و لذت بخشی بود "آب بی فلسفه می خوردم، توت بی دانش می چيدم!"

يکی از اون روزها، کتابی با جلد بنفش بدرنگ و با چاپ عجيب و غريبی رو بين چندتا کتاب سياسی پيدا کردم. اسمش جميله بود که به نظرم اومد يا در مورد هنرمند رقاصه معروفه يا از آثار حسينقلی مستعان. اسم نويسنده اش هم به نظر فارسی می آمد، چنگيز آيتماتف. کمی با بی ميلی و کمی هم از سر کنجکاوی برش داشتم و شروع کردم به خواندن. در مورد يک سری آدم در يک مزرعه بود و از دريچه چشم يک پسر بچه گفته شده بود. خيلی زيبا بود، دنيايی رو تعريف می کرد که برای من کاملا" غريبه بود و در عين حال فريبا و جالب. کتاب رو، که چندان هم بلند نبود، يک نفس خوندم و بعد با خودم به اتاقم بردم. به حساب خودم از مجموعه کتاب های دور انداخته شده و زندانی در زيرزمين، به کتابخانه خودم ارتقا پيدا کرده بود. هنوز هم همانجاست...

سالها بعد وقتی شروع کرده بودم به ياد گرفتن زبان خارجی، با کمک فرهنگ لغات، جميله يکی از اولين کتاب هايی بود که به آلمانی خوندم. حتی با همه زحمتی هم داشت، هنوز لذتش رو از دست ندادم. به نظرم آمد که آيتماتف يکی از بهترين نويسنده های دوران ماست، از اونهايی که اما زياد معروف نبوده اند.

حالا مرد، باز هم قسمت ديگری از گذشته من رفت. آدم جالبی بوده وخوشحالم که می بينم حداقل در کشور خودش معروف بوده...

Posted by Khodadad at June 14, 2008 11:04 AM

Comments

Posted by: نیوشا at June 14, 2008 02:10 PM

Posted by: محمد at June 15, 2008 03:26 AM

Posted by: Khodadad at June 15, 2008 11:36 AM

Posted by: پانته‌آ at June 16, 2008 06:10 AM